312 D. I. VAN LENNEP 



Cum ad Eloquentiara quoque mihi instituendi essent iuvenes, equidem 

 ratus, vere dixisse QVINCTILIANVM: is se multum profecisse sciut , cui 

 CICERO valde placuerii , multus ipse fui in tractando cum discipulis CICE- 

 RONE. Ibi quoque animadvertendi erant numeri. Nam et prosa oratio 

 suos habet, quamvis diversos a poe'ticis. Et fuit adeo diligentior in iis 

 CICERO , cui Demosthenes ipse non satis semper aures implebat. Sed 

 maiora in CICERONE observanda erant, ilia ipsa, ob quae tantum ei tribuit 

 QVINCTILIANVS. Haec , in eius Orationibus praesertim conspicua, fecere, 

 ut frequentius karum praestantissimam quamque mihi potissimum tractan- 

 dam sumerem, librum in Verrem quartum, Milonianam , Phillippicam 

 secundam. Quoties autem maiorum profectuum nactus eram discipulos (et 

 uactus deinceps sum complures) cum hac Tulliana eloquentia saepe me 

 conferre iuvit Demosthenicam , diversam ab ea quodammodo , at non infe- 

 riorem certe , sed in aliqua sobrietate ornatus haud minus saepe virium 

 ac ponderis habentem. Certum mihi erat , ut quod certissinmm , horum 

 immortalia opera virorum omnibus, qui ilia intelligerent, ut clarissima, ita 

 utilissima esse in omne tempus eloquentiae exempla. Sed auditorum meorum 

 iis, qui deinceps ipsi scribere Latine vellent (et volebat ingeniosissiinus 

 quisque) proponendum ante omnia commcndanclumque erat optimum Lati- 

 nitatis exemplum CICERO , maxime , cum voluntatem illam Latine i. e. bene 

 Latine, scribendi apud iuventutem nostram aluisset Lex Regia super insti- 

 tutione Academica , maiorem honorem habens. iis, qui ad gradurn Doctoris 

 obtinendum adspirarent scripta defensaque publice dissertatione , praemia 

 etiam proposuisset iis , qui Latina scriptione optime respondissent ad quae- 

 stionem ab aliqua Academicarum facultatum , quae dicuntur , de xe quadam 

 ad cuiusque provinciam pertinente propositam; unde mihi turn insigne 

 natum est gaudium , cum tale praemium ob responsum ad quaestionem , 

 quam primum turn Leidensis proposuerat Philosophiae Tlieoreticae et Lite- 

 rarum Facultas, retulisset discipulorum meorurn unus, qui nunc , in Aca- 

 demia Leidensi, nee minus in re publica, clarissimi vir nominis, Regii 

 status nuper administer faetus , rebus Regni internis praeest. 



Itaque eo tempore non dubitabatur, quin usus Latinae linguae in ser- 

 monibus, scriptionibus , lectionibus Academicis requireretur, neque ab eo 

 facile in iis discedendum esset. Postea secus existimari coeptum est. Ne- 



