318 D. I. VAN LERNEP 



tus ei malo remedium paratum censuerat, si institutionis in Gymnasiis 

 pars fieret matheseos disciplina, equidem, qui praeclaram hanc artem ipse 

 magni facerem, nihil id admittere gravatus sum, quamvis super eventu 

 rei prospero addubitans , cum mihi videretur maior semper ab institutione in 

 earn artem sperandus esse fructus, si seorsim unus, quam si, ut Gyrnna- 

 siorum ratio fert, plures simul instituautur, cum sic necesse sit, ut 

 discipulorum aliis magister progredi tardius quam ipsi velint, aliis citius 

 quam pro captu suo videatur. An falsus fuerim opinione diiudicandum 

 aliis relinquo. Ceterum iuventutem in Gymnasiis etiam mathematica disci- 

 plina iiti neque nunc improbo, modo se institutio eius ferme intra elementa 

 artis contineat, aut certe non multo ulterius progrediatur , cum alioqui 

 futurum verear, ne plus ei temporis et studii impendendum sit, quam 

 fieri possit sine detriinento illius studii, quod, si quid video, primarium 

 esse etiam nunc in Gymnasiis nostris debet. Sed est aliud, quod rnultis 

 de causis minus probandum mihi videtur: iuventuti, quo tempore per 

 Graecas Latinasque literas erudienda est, addiscendas in Gymnasiis simul 

 proponi recentiores linguas. Habet quaeque lingua suum ingenium, suam 

 grammaticae, syntaxeos, stili proprietatem , ac diversitatis multum est inter 

 veteres linguas et recentiores hasce. Qui simul his et illis operam dat , 

 vix est ut ullius ingenium probe percipiat, ullius proprietatem bene ad- 

 sequatur. lino , confundant multa addiscentes , ilia praesertim aetate , 

 necesse est. Itaque omnino praestare duco ut ilia recentiori cuidam 

 linguae danda opera Gymnasiorum institution em vel praecedat, vcl sequatur. 

 Qui nostratium iam in puerilibus scholis exacte vernaculi sermonis gram- 

 maticam et syntaxin atque insuper, ut honestiores plerique, Francicam 

 linguam addidicerit, deinde autem in Gymnasiis veterum linguarum scientia 

 probe imbutus fuerit, is postea nullo negotio familiarem sibi reddet, quam 

 voluerit, recentiorem linguam. Scio, quae possint obiici, quidque vulgo 

 homines sequantur. Sed equidem aureum duco illud vetus dictum, non 

 multa, sed multum. Qui in meas scholas veniebant profecti e Gymnasiis 

 discipuli, quod ibi in una re maxime se multum exercuerant, longe illi 

 antecellebant alios, quibus in domestica institutione pravo parentum consilio 

 studium dividendum in nimis multa fuerat. Erit nunc quoque fortasse , 

 multi multa tenere ut dicantur; sed vix erit, ut eorum plures multa ilia, 



