R & T I 0. 19 



iunctim regionibus, quod propriis istis iuribus defiuitum non esset. Hoc 

 vidit unus ille Hugo Grotius, quern iniquius de Romanarum legum prae- 

 stantia iudicasse propterea censuerunt nonnulli, quod illustrissimus auctor, 

 qui in ipsum lus lustineaneurn flores sparsit, germanis iuris patrii fontibus 

 suum vindicaverit honorem. Hoc persuasum fuit Slingelandtio , quo auctore 

 et suasore legum ferendarum operam suscepere Hollandiae Ordines. A 

 Supremo Concilio et Curia Hollandiae ac Zelandiae petitum, ut ipsis de 

 capitibus, quibus medela adferenda videretur, prudenti succurrerent auxilio. 

 Rem novistis, AA. ! quippe antea vobis luculenter expositam. Incerti 

 rationis quam in iuris communis principiis eruendis sequerentur, dissentie- 

 bant. Dissensus negotium omne distulit. 



Postremo contendi incertam viam ICtis motistratam in iure explicando 

 et ad privata civium negotia componendo. Scilicet hi quum tantuni non 

 omnia statuta patria in locis ipsa lege non definitis iudicein ablegare vide- 

 rent ad iura communia , optima , caesarea , rationem , aeguitatem , consuetu- 

 dinem, jpraxin, velut septemplicis clypei domini, ubique defectum sibi 

 animadvertere videbantur atque in Pandectarum et Codicis libros ruere 

 solebant, ut disiecta Romanae Themidos membra ut pannum purpureum 

 patriis adsuerent legibus. Neque eas tantum sequendas existimarunt regu- 

 las , quae , ab ipsis ICtis Romanis expositae , genuinam Iuris naturam 

 egregie declarant, sed ad ineptas pragmaticorum decisiones ita delabebantur 

 ut sententiae partem aliquam, quae in occurrentem fortuito casum quadrare 

 videretur, nullo plane iudicio ex responsi reive iudicatae contextu avellerent, 

 suique consilii rationibus turpiter apponerent. 



Quam civitatis labem nonnulli probe cernentes, indignatione commoti eo 

 progressi sunt audaciae atque iniustitiae, ut universam hanc calamitatem 

 uni tribuerint luri Romano. Quasi vero egregio artis subsidio hoc in 

 vitium verti debuerit , quod ipso uti nescirent homunciones , nee disciplinam 

 ex ipsis fontibus neque artern ex perenni sapientiae flumine haurire docti. 



Alii contra ICti, perversam hanc lui'is enucleandi exponendique rationem 

 respicientes , cautelam adhibendam esse iudicarunt, et tune demum ad lus 

 Romanum confugiendum esse arbitrabantur , si neque in iure Canonico satis 

 esset iudicibus auxilii. Quos in multis graviores etiam nostro iuri adfri- 

 cuisse errores, quis est qui non videat? 



3* 



