172 J. H. PHILIPSE 



kweekscholen doen worden voor vaderlandsche zelfstandigheid , gezuiverden 

 godsdienstzin , en alle maatschappelijke deugden. 



Kweekscholen van Nederlandsche zelfstandigheid, nuttige en bruikbare 

 kennis, en alle maatschappelijke deugden 



Ja, ik durf mij op u beroepen , Oud-studenten onzer hoogeschool! Ik 

 herken onder ulieden mannen van groote gelcerdheid , sieraden van cleze 

 of andere hoogescholen , staatslieden , godsdienstleeraren , en beoefenaren 

 van alle andere vakken van nuttige wetenschap , nu reeds volwassenen in 

 kennis en rijp in ervaring van het maatschappelijke leven. Dierbaar is ons 

 uwe tegenwoordigheid; want welke letterkundige kweekschool zoude niet 

 gaarne zulke kweekelingen wederzien , en zich overtuigen , dat vroegere 

 liefde jegens haar door geene stormen des levens , door geene maatschap- 

 pelijke zorgen , door geene grootheid naar de wereld heeft kunnen bekoeld 

 worden ? Maar wat noopt u toch , om u hier thans op ons feest andermaal 

 als studenten te vereenigen , en hoedanig is voomamelijk uwe herinnering 

 aan het academie-leven? Is het slechts de glaus van sommige flonker- 

 sterren der geleerdheid onder uwe reeds gestorvene leermeesters , welke u 

 nog , hoezeer al flaauwer en flaauwer , in de oogen straalt ? Of kent gij 

 ook aan minder sehitterende talenten soms eenig deel toe op uwe vorming 

 voor de maatschappij , waarvan gij thans het sieraad zijt ? En daarbij , 

 hebt gij uwe bekwaamheid eeniglijk aan de lessen uwer hoogleeraren te 

 danken , of viel het zaad in eenen weltoebereiden akker , en heeft eigene 

 koestering en vlijt en gelegenheid, om het verkregene te ontwikkelen, de 

 kiem der wetenschap in u doen rijpen? Zijt gij misschien ook iets ver- 

 schuldigd aan de betrekkingen , aan de vriendschap , in dien gullen leeftijd 

 in deze stad aangeknoopt , en heeft dit alles eenigen weldadigen invloed 

 geoefend op uwe inborst , uwe beschouwing van goddelijke en wereldsche 

 zaken, en op de latere veraaugenaming van uw leven? O, vraag niet 

 verder ! zegt gij , wacht ten minste geen eenzijdig antwoord op eene enkele 

 uwer vragen. Neen, al wat gij daar hebt opgenoemd gezamenlijk, in zijn 

 geheel en verband , heeft ons doen worden , wat wij zijn ; maar toch , zoo 

 het vaderland eenige vrucht van ons aanzijn plukt, wij zijn het in de 

 eerste plaats aan Groningen's hoogeschool verschuldigd ! 



