78 S. VISSERING 



hebt mij niet onwaardig geoordeeld de schoonste en verhevenste betrek- 

 king, zulk eene, waarop niemand, zelfs in stilte en voor zich, hoop zou 

 clurven koesteren. Mag ik niet trotsch zijn op de hooge onderscheiding , 

 die mij daarin van mannen alS gij te beurt valt? Zou ik U niet dankbaar 

 zijn voor eene levensbestemming, die miju geluk is? Woorden vervlie- 

 gen snel. Eene lange reeks van welgerangschikte betuigingen zou U 

 evenmin welkom zijn, als zij mij van de lippen wil. Maar wilt deze 

 verzekering aannemen, als de uitdrukking mijner erkentelijkheid tevens. 

 Ik beloof U, dat al mijn trachten zal zijn, uwe verwacliting niet te leur 

 te stellen. En als eenmaal de loopbaan zal zijn voleindigd, die mij heden 

 wordt opengesteld, wat oordeel men dan ook over mijuen arbeid en de 

 vruchteii van mijnen arbeid zal vellen, deze lofspraak zal mij toekomen: 

 Hij heeft als eerlijk man getracht zijnen pligt te volbrengen. 



HOOGGELEERDE HEEREN, WAARDE AlVlBTGENOOTEN ! Gij Zlllt mij geloo- 



ven, wanneer ik zeg, met scliroom U aldus te begroeten. Naauwelijks 

 aclit jaren is bet geleden, dat ik als dankbaar leerling van U afscheid nam. 

 Weinigen zijn er onder U, die mij niet in leeftijd en ervaring verre 

 vooruit zijn; velen tel ik onder U tot wie ik, heden niet minder dan 

 toen, met diepen eerbied opzie. En ik zal nu onder U verkeeren als 

 gelijke onder zijne gelijken! Ik zal met U werkzaam zijn in eenen kring! 

 Maakt mij, bidde ik U, mijne plaats in uw midden gemakkelijk en aan- 

 genaam. Wilt mij den afstand doen vergeten, die U van mij scheidt. 

 Maar wat vraag ik nog? De welwillendheid , waarmede gij mij reeds zijt 

 te gemoet gekomen, is mij een waarborg, dat gij mij uwe vriendschap 

 wilt schenken. Gij, Hooggeleerde de Wai, hebt mij reeds dadelijk 

 door zoo veel heuschheid aan U verpligt, dat ik mij nu reeds overtuigd 

 houde, dat wij voor elkander niet alleen trpuwe helpers in den arbeid, 

 maar ook trouwe vrienden zullen zijn. Diezelfde hulp en gelijke vriend- 

 schap durf ik van U verwachten, Hooggeleerde van Assen en Cock en 

 van U eerwaardige grijsaard, Hooggel. Tydeman, wanpeer ik herdenk 

 de toegenegenheid, waarmede ge mij vroeger begunstigd hebt. Zoo zij 

 dan onze gemeenschappelijke arbeid vruchtbaar voor den bloei van deze 

 onze Universiteit. Waarin ook mijne minderheid tegenover U zal blijken, 



