80 S. VISSERING, REDEVOERING. 



Wei is het mij bewust, dat ik niet voor U zijn kan, wat de groote man 

 voor U was, aan wiens lippen gij hingt, en dien gij verloren hebt, omdat 

 zijne uitstekende bekwaaniheden hem riepen, om zich in nog moeijelijker 

 werkkring aan het heil des vaderlands toe te wijden. Wei belijde ik: hoe 

 meer de gedachte mij fier maakt, dat ik geroepen ben, en mede door 

 Hem geroepen, om zijne plaats in uw midden te vervullen, te nicer ook 

 drukt nuj de vrees, hoe het mij gelukken zal, Hem te vervangen. Maar 

 heb ik er geene aanspraak op, dat ik tot U spreke met de woorden des 

 gezaghebbenden meesters, dezen wensch (die trouwens reeds natuurlijk is 

 aan mijnen leeftijd, schier aan den* uwen gelijk) mag ik koesteren en 

 uiten, dat ik, als een vriend met zijne vrienden, met U zal verkeeren. 

 Mag ik niet de hoop voeden, dat het mij gelukken zal, eene school te 

 vormen gelijk hrj deed, ik \vil toch streven eenen vriendenkring om mij 

 heen te vergaderen, die uit welwillendheid gehoor geeft, waar gezag niet 

 tot luisteren verpligt. Zoo zullen wij dan te zamen arbeiden : te zamen en 

 met gelijke schreden voorwaarts streven, op dezelfde baan ons alien 

 geopend: ontwikkeling van ons zelven; bevordering der wetenschap; ver- 

 meerdering van den roem dezer Akademie, en van den bloei des lieven 

 Vaderlands ! 



IK HEB GEZEGD. 



