140 J. H. PHI LIPS E 



tuum accipiebat dolorem. Verborum praestigias novisti, vir prudentissime ! 

 itaque fastidium non suscitabo, sed parcam anirao commoto. Luctus sin- 

 cerus Deum amat testem atque amicorum paucitatein. Hujus te solatii 

 efficacitate recreatum brevi cernamus , eaclemque , qua incepisti , studiorum 

 alacritate et juventutis et Academiae nostrae commodis servientem. 



Quid tibi , JANE GUILIELME ERMERINS ! dicam de intercepta tibi ex- 

 spectatione Francisci tui, optimae spei filioli, quern omnes tecum amabant 

 propinqui atque amici. A prima inde adolescentia rebus tuis interim 

 ipse , laetis , quod gaudeo , plerisque , publice quoque olim a me comme- 

 moratis ; quidni ex communi fragilitatis lege et luctus tui nunciandi ne- 

 cessitas ad me perveniret? quidni vero tu, amice! inter tot prospera ac 

 laeta fortiter ferres inustum tibi huncce dolorem ? 'Facis , ut novimus , et 

 in Dei sapientis arbitrio acquiescis. 



Haec est feminei merces extreraa triumphi, 

 Laudat ubi emeritura libera fama rogum, 



Et hos docti PROPERTII versus novisti, doctissime VAN HEUSDE! neque 

 tamen iis indiges, ut hac te persuasione consoleris de matris tibi caris- 

 simae obitu. Scilicet exterorum laudes beata spernere potest feminae 

 Christianae anima . , cui in omni vita nihil exoptatius fuit domesticarum 

 virtutum domestico monumento, quod, digna conjugio patris tui vere^ 

 amabilis , PHILIPPI GUILIELMI, marito suo dicaret, liberisque relinqueret. 

 Hoc tu saepe intuens praestantiae maternae exemplum tibi ipse praebeas 

 desiderii justissimi lenimenta. 



E.OVERSII autem nostri ubi proximis his annis vitae sortem cogito , verba 

 prope desunt, ut pro domestici luctus gravitate vere significem, quot et 

 quanta pio in Deum et suos animo vulnera acceperit. Novistis , A. A ! ex 

 decessorum meorum orationibus carissima liberorum capita deinceps veluti 

 ad faniiliae internecionem amissa ; jamque anno superiore in australem 

 Franciae tractum profectus cum dulcissima conjuge et unico ex septem 

 liberis superstite filio , ut hujus valitudini prospiceret , procul a patria , 

 quodque ei supererat ex propinquorum amicorumque necessitudine , in acer- 

 biorem etiam incidit luctum. Ipsara enim calamitatum domesticarum fidis- 

 simam sociam, cui se in omni vitae ratione plurimum debere profitetur, 

 relicta ipsi ex puerperio filiola , celeri tabe consumtam amittit , carasque 



