REDEVOERING. 153 



welligt zal in volkomener staat vroegere bewondering der wetenschap van 

 den schrandersten sterveling bevreemding baren: maar verkeeren wij dan 

 niet alien hier beneden in eenen toestand van gestadige opvoeding en 

 volmaakbaarheid , en levert ons dit zoogenoemde kinderspeeltuig thans geene 

 voldoening, waarbij wij ons wel bevinden? Is dan de man zoo zeer te 

 prijzen, die geenen eerbied meer gevoelt voor de eerste indrukken, mis- 

 schien de droomen zijner jeugd, omdat het werkelijke leven hem soms 

 heeft te leurgesteld; of moet de volwassene in kennis en smaak zich de 

 ruwe prentverbeeldingen schamen , die hem als knaap hebben verrukt , en 

 hem vroeger de eerste denkbeelden hebben gegeven van geschiedenis en 

 de geschapene wereld, waarvan hij zich thans juistere begrippen vormt? 



Waartoe dit, vraagt gij welligt. Waartoe? Om ons al dadelijk te 

 overtuigen , dat ingenomenheid met menschelijke wetenschap juiste waar- 

 deering is, geene vergoding, of verwachting van iets, dat zij niet kan 

 opleveren. 



Maar, voert mij welligt iemand uwer te gemoet, wie twijfelt op onze 

 hoogte van beschaving aan de hooge waarde dier edele zucht naar kennis 

 en ontwikkeling, den menschelijken geest als ingeschapen, en der weten- 

 schap van goddelijke en menschelijke zaken door haar te verwerven ? Doch 

 gij spreekt van ingenomenheid met wetenschappelijke inrigtingen: dus door 

 wet en regel en bestuur en meerclere beoefenaren kenbaar; en dan nog 

 valt uwe lofspraak met nadruk op uw eigen volk. Uwe ingenomenheid zal 

 wel voorkeur beteekenen, en welligt hebt gij voornamelijk het oog op 

 Groningen en hare thans feestvierende bevolking. Is dit overeenkomstig 

 de vrijzinnigheid der eeuw? Voegt het den wereldburger , zoo bekrompen 

 de bromien aan te wijzen, waaruit door land- en stadgenoot het levende 

 water kan en moet worden geput, terwijl het overal elders in door de 

 natuur rijker uitgedoste streken in prachtiger fonteinen opspringt? 

 Onnadenkende ! voegt er rnisschien een ander bij , weet gij dan niet, dat 

 in de tijden der weder ontluikende geleerdheid en smaak in Europa onze 

 vaderlandsche mannen en jongelingen de buitenlandsche hoogescholen be- 

 zochten, en hoe sommigen ook daar, schitterende als sterren der eerste 

 grootte, den roem van het vaderland verbreidden? Dat waren gulden 

 dagen. Roem vrij de wetenschap in haren onmetelijken omvang, in hare 



20 



