R A T I 0. 153 



logice scilicet, sumunturque ordines earum summi tres: prouti in susten- 

 tationem corporum singulorum intenduntur, vel in horum cum rebus extra 

 positis connexionem , vel tandem in specierum conservationem. Quippe hac 

 lege vivunt animantia, ut perpetuum singulorum interitum resarciat novo- 

 rum proventus et ut in sempiterno individuorum fluxu non alia ratione 

 conservetur species, quarn in continuo materiae fluxu individua ipsa con- 

 servantur, donee moriantur. 



Praemonui haec de vita universe , ut paululum iam descenderem ad sin- 

 gulos phaenomenorum vitalium ordines. Neque enim perpetuum ilium 

 vitae motum explicare possim , nisi ipsius specie universa paucis antea 

 lineamentis adumbrata. Est autem vitae species in aliis aliisque animan- 

 tibus simplicior, vel magis composita. In iis vero, in quibus maxime 

 composita est , fere cernuntur iidem phaenomenorum ordines , qui in aliis 

 illis observantur, contraque in his deficiunt, qui in organismis altiorum 

 classium apparent. In homine vero omnium maxime explicata vita est, 

 nee sine iure eum huius orbis appellaverunt epitomen ac Regem. Agite 

 igitur, contemplemur in homine et in iis, quae proxime ab eo absuut, 

 anirnantibus vitae , de qua dicimus , speciem ! 



E materno corpore provenit primordium animantis, quod in mammalibus 

 adeo minutum est, ut armato oculo fere observari debeat. Accedit a 

 mare quod ovulum foecundet. Hinc prinia incrementi origo ! Sed quid 

 est illud, quod crescere vocamus? Vulgus mhil esse putat, nisi e parvo 

 magnum fieri; existimat idem esse atque eadern servata forma mole augeri, 

 ita ut e parvulo animante fiat multo maius quid. At longe secus est ! 

 Quin facile quisque videt rem ita non se habere, si dixero in ovulo recens 

 foecundato ne vestigium quidem apparere nee partium futurarum, nee 

 formae futurae. Quid igitur? E simplicium vesicularuui minutissimarum, 

 cellulas appellare solemus, coniunctione strata formantur prirnum fere 

 plana, e quorum uno cum systemate nerveo efibrmantur partes externae, 

 quae praesertim formam animanti certam praebebunt in posterum, dum in 

 altero evolvuntur vasa sanguifera et e tertio viscera interna. Intelligitis 

 quanta mutatio formae contingere debeat, ut e planis illis membranulis 

 omnia ea organa formentur, quae in adultis animantibus conspicimus. 



Ita fit ut singulae partes evolvi coeptae certam consecutionem formarum 



20 



