154 F. Z. ERMERINS 



diversarum referant, antequam stabilior ilia, quam evolutionem perfectaru 

 appellare sunt soliti, oculis sese obfert. Neque ita tantum fiunt istae 

 mutationes, ut uniuscuiusque partis forrnae diversae sibique succeclentes 

 observentur, sed lit certis huius evolutionis periodis etiam reperiantur 

 partes , quae postea intereant , aut in quarum locum etiam postea partim 

 aliae succrescant ; reperiantur aliae , quae antea absentes seriorc demuni 

 periodo vitae foetus excrescant. Neque in forma solum mutatio contingit, 

 sed etiam in situ partium et in earum secum inviceni coniunctione. Quippe 

 partes internae , ut summatirn dicara , prius conformantur quam externae 

 et symmetrica in utroque corporis latere forma harurn partium externarum 

 separatim a dextra et sinistra cum ab anteriore, turn a posteriore versus 

 partem mediam progreditur, ubi tandem sibi obviam factae connectuntur. 



Et haec quidem sufficiant ad levem primae horum animantium confor- 

 mationis adumbratiouem. Intellexistis autem me de externa formae muta- 

 tione locutum esse et de integrorum organorum sorte in liac omnium per- 

 mutatione. At orsus erarn a parvis illis yesiculis, quae organorum omnium 

 sunt primordia. Hae ipsae quoque et multiplicantur et forma mutantur; 

 nam in partibus diversis, quae nascuntur, particulae minutissimae obser- 

 vantur et a primae illius membranulae elements organicis diversae, et 

 inter se discrepantes. Unde tuto conficirnus materiam novam esse.attractam 

 et in cyclum devenisse actionis viriurn , quae in primordiis illis latent et 

 augentur et evolvuntur ima cum materie nova superaddita. Sed constat 

 simul ipsam illani , quae adveliitur, materiem esse debere admodum mu- 

 tabilern; esse debere eius cohaesionem perexiguam chemicumque viu- 

 culum , quo eius particulae continentur , admodum tenue. Quippe parvao 

 illae organismi futuri aut fieri coepti partes et particulae ceteroquin non 

 potuissent earn sibi submittere et in novas transniutare formas. Scilicet 

 id, puto, intellexistis ex iis, quae attuli, organismorum illam evolutionem, 

 illud crescere, esse veram eormn perajuogyxaGiv , cuius (paivofieva externa 

 conspicimus, sed cuius rationem veram ignoramus, quuni nexus inter 

 materiem et form am , uti supra dixi, prorsus non latet. //Et hie sunt Dii!" 



Organismi mutationes, de quibus hucusque sum locutus, in illis, quae 

 iam respicimus , animantibus contingunt , antequam e gremio materno foras 

 prodeunt. E corpore matris ab illis hauritur alimentum, idque licet iam 



