R A T I 0. 167 



regione sua et patria gessit munera, quae omnia recensere supersedeo; 

 sunt tamen, quae si mine non memorem, negligentiae , puto, re us fierem. 

 Magistratui igitur huius urbis adscitus est vir egregius; curator huius 

 acaderaiae factus est; ad earn coetus legiferi partem, quae e civibus ab 

 ordinibus provincialibus delectis constabat, plus semel delegatus est; eius 

 praeses quoque fuit; quod item ei contigit, quum legem de imperio re- 

 cognoscendi et emendandi causa anno quadragesimo huius saeculi esset 

 convocatus. Eodem anno vero Regi a consiliis est factus extra ordinem et 

 ab eo procerum consilio adscriptus. Ecce! pauca excitavi e multis: 

 quae autem mandata ei fuisse dixi gravissima et diversissima satis testantur 

 virum fuisse laboris patientem et consilii plenum; neque enim nisi his 

 virtutibus excellentibus talia mandari solent. Ceterum quid ego mihi 

 sumam iudicium ferre de praestantis viri indole, ingenio, moribus? Id ut 

 aliqtio iure facerem, et diutius cognoscere ilium debuissem et familiariter 

 eo uti et multarum rerum peritus esse, quarum prorsus ignarum me esse 

 scio. An igitur tacebo? Neque hoc faciam, quia non decet, sed lubet 

 referre quo modo de illo sentiant , quibus propter ipsas illas res , quas niihi 

 deesse sum confessus, fere competit de tali viro iudicium. 



Laudant hi in viro praeclaro morum puritatem et elegantiam, quae in 

 sermonibus, in vita, in vestitu adeo apparuerint. Officia quaevis diligenter 

 et religiose ilium obiisse affirmant, sive res domesticae, sive civiles specten- 

 tur; neque quidquam negligere solitum fuisse, ne ea quidem, quae aliis 

 levioris momenti videantur. Rem suam familiarem prudentcr ac sapienter 

 ilium curavisse, quod necessario fere facere debuit, qui fortunae bonis 

 cumulatus recte civitatem cognosceret, et probe sciret quibus maxime 

 vinculis diversorum ordinum cives inter se contineantur. Ea autem ilium 

 fuisse vitae simplicitate , ut paucis ipse rebus indigeret; ea liberalitate , 

 ut reditu exiguo positae in foenore pecuniae et agrorum esset contentus; 

 ut haud semel pecuniam accipere noluerit, quam aerarium publicum ei 

 vel debere certo constabat; ut numquam sumtibus parceret, quoties requi- 

 rerentur ad liberorum aut nepotum institutionem ; ut frequenter alios opibus 

 adiuverit. Fuisse a loquacitate alienurn, quin potius paucorum verborum, 

 quippe qui fere loqueretur ut aliquid doceret, vel doceretur; vitam nempe 

 rem ei fuisse seriam , non levem , quak's multis esse solet. Aliis fidem 



