R A T 1 0. 173 



lenire velle; neque enim acerbus desiderii eoruni, qui tarn cari nobis 

 fuerunt, sensus aliena oratione aut eximi aut minui potest. Quae vero 

 animum tali luctu afflicturu erigit cogitatio Dei optimi et nostri amantissimi, 

 quo volente etiam qui carissimi cuique sunt ex hac vita abeunt, a vestra 

 sane mente abesse non potuit. Id unum maxime specto, ut vobis signi- 

 ficem, nos quoque partem illius doloris sensisse et vota facere ut flebiles 

 eiusmodi casus in posterum a vobis avertantur. Neque alia fere vobis 

 dicenda habeo , amicissimi viri Rovers et Hecker ! qui pro nostro res hu- 

 manas spectandi modulo praematura niorte vobis erepta vidistis carissima 

 liberorum vestrorum capita. Tu Roversi! fere consuevisti acerbissimum 

 dolorem ferre, nee tamen minus sentiri hie solet, ubi frequentia vulnera 

 infliguntur, quamquam forte de vicissitudine rerum humanarum firmius 

 tibi persuasuin est, quam quum primum eiusmodi casum lugere coepisti. 

 Quid tu, Heckere! senseris satis docent simplicissimi , quos prolis tuae 

 sepulcro insculptos legiraus, versiculi. Leniat vestra quoque vulnera Deus, 

 a cuius numine non nisi quod bonum sit proficisci confidimus! 



Verum emergamus paulisper e tarn luctuosorum recordatione et animum 

 etiam advertamus ad faustiora, quae turn aliis, turn ipsis quoque illis, 

 qui tarn graviter vulnerati fuerunt , contigerunt. Vos , collegae amici , 

 Pareau et lansen! e morbo, qui hoc anno longius brevius vos tenuit, 

 feliciter pristinam sanitatem, quod vobis et academiae gratulamur, recu- 

 peravistis. Itaque laeti iam instauravistis laborem solitum. Tibi quo- 

 que , amice Rovers ! qui juaka noMd nhxyx&qs , gratulamur certe reditum 

 tuum in patriam et ad munus tibi carum; id maxime, quod filii dilectis- 

 simi valetudo tibi permiserit ut a longa peregrinatione et quasi exsilio ad 

 viros tibi notos et amicos revertereris! Sed qui possim reditus tui men- 

 tionem facere , non simul ad te me convertere , Heckere ! qui iam duos 

 annos amicissimi collegae vice es functus? academiae nomine a me rectore 

 accipe grati animi significationem pro diligentia, qua curavisti ne cathedra 

 historiae et antiquitatum esset vacua, qua effecisti, ut ne detrimentum 

 caperet institutio academica e Roversii absentia , quam quo minus sentie- 

 bant iuvenes optimi, eo magis id tibi honori est! 



Tibi, quern niox alio nomine vocabo, amicissime Enschede! hoc anno 

 Bibliothecae cura est mandata. Lucro quidem id apponirnus nobis et 



