228 G. E. VOORHELM SCHNEEVOOGT 



nog het woord te rigten tot U, Edel-Achtb. Heeren Burgemecster en 

 Wethouderen en Leden van den Jtaad dezer stad! Gij hebt mij de 

 onderscheiding van de statige professorale toga waardig gekeurd. Uit uwe 

 hand ontving ik den eertitel van hoogleeraar aan de doorluchtige school ! 

 Mag ik hierin eeniglijk een blijk zien van persoonlijke welwillendheid 

 mijwaarts, van vriendelijke goedkeuring van wat ik nuttigs beloofde, be- 

 proefde en misschien volbragt ; ik zou U dan ook wederkeerig alleen mijnen 

 persoonlijken dank, hoe hartelijk ook gemeend, te betuigen hebben. Maar 

 mag ik in uw besluit te gelijkertijd een vernieuwd blijk opmerken van 

 uwe warme belangstelling in den bloei der wetenschap; eene poging tot 

 de gewenschte uitbreiding van geneeskundig onderwijs, dan voorwaar, 

 verkrijgt mijne dankbetuiging eene ruimere beteekenis en dieperen zin : 

 dan is zij de weerklank van wat er omgaat in het hart van alien, die er 

 prijs op stellen , dat Amsterdam niet enkel door plaatselijke uitgebreidheid 

 of door den glans van stoffelijke middelen, maar ook en bovenal door de 

 grootste som van intellectuele kracht, den rang van hoofdstad behoude en 

 verdiene. Welk lot ook bij eene te lang verbeide regeling van het hooger 

 onderwijs aan de stad onzer inwoning, voor zooveel hare geneeskundige 

 instellingen betreft, beschoren zij, zonder kleingeestigen naijver jegens 

 andere soortgelijke inrigtingen, zonder ongepaste aanmatiging^ mogen wij 

 de toekomst kalm te gemoet zien, zoo^ lang eene verlichte overheid, gelijk 

 die, waarin Amstels burgerij zich thans mag verheugen, aan den rijken 

 schat der hier voorhanden middelen en krachten eenen vruchtbaren werk- 

 kring weet aan te wijzen. Mogt ik, hoe gering dan ook, een klein deel 

 dier kracht uitmaken, het Edel-Achtbaar Stadsbestuur ontvange de ver- 

 zekering, dat ik den aangewezen' werkkring als een geschenk met erken- 

 telijkheid niet alleen, maar ook met hooge ingenomenheid aanvaard. 



Wel-Edel Jchtbare Mam en , aan icie het bestmtr dezer doorluclitigc 

 school is opgedragen! wat U noopte, mij herwaarts te roepen, kon wel 

 niet anders zijn-, dan de hoop in mij een' trouwen bondgenoot te zullen 

 vinden voor de schoone zaak, die Gij met zulk eene werkzame belang- 

 stelling voorstaat. Welaan! die hoop, des vleije ik mij, zal niet worden 

 teleurgesteld. Getrouw voor 't minst, getrouw wil ik mij toonen aan het 



