232 G. E. VOORHELM SCHNEEVOOGT 



ook eene enkele schrede van U verwijderen kan. Integendeel, te zeer 

 besef ik wat ik missen zou , indien ik uwe hulp , uwe medewerking bij zoo 

 velerlei levensbemoeijing derven moest. En hoe, trouwens, zou ik van 

 mijnen kant -kunnen terugtreden, terwijl mijn hart vervuld is van de 

 dankbare herinnering der minzaamheid en hulpvaardigheid , waarmede Gij 

 te alien tijde mij te gemoet kwaamt? Hoe zou ik ze kunnen vergeten, 

 die tallooze blijken van aanhankelijkheid en beproefde vriendentrouw, die, 

 als zoovele koesterende zonnestralen mijn pad verlichtten? Het kwetse 

 uwe bescheidenheid niet, mijn trouwe HEIJE! wanneer ik hierbij inzon- 

 derheid U gedenk en van de vriendenrij der kunstgenooten bij voorkeur 

 woen naam uitspreek. Vrees niet, dat ik daarrnede te zeer wil uitweiden 

 in den lof van hetgeen U onderscheidt , als liefderijk arts aan 't ziekbed, 

 als geleerde en diepzinnig denker in de studeerkamer , als begaafd dichter , 

 als rusteloos ijveraar voor al wat schoon en goed en edel is in elke rigting 

 des levens. Ik wil het alleen openlijk gezegd hebben , omdat ik er 

 onweerstaanbare behoefte toe gevoel, ik wil het gezegd hebben, hoe 

 ruim Gij mij hebt doen deelen in de kostbare schatten van uw hart; hoe 

 vaak Gij mij hebt gesteund, gelaafd, verkwikt uit de onuitputbare bron 

 uwer liefde en goedheid ; hoe helder vooral door uw voorbeeld mij het begrip 

 is geworden der harmonische ontwikkeling van hoofd en van hart, van 

 geest en van gemoed! - 



En nu, edele jonyelingen, jeugdige burgers van den staat der wetenschap! 

 Gij vraagt met ongeduld : welken welkomsgroet ik in 't bijzonder U toe- 

 brenge? Maar zou het inderdaad voor U nog twijfelachtig kunnen zijn? 

 Gij hebt het gehoord, hoe ik eenheid en verband, zamenstemming en 

 harmonische ontwikkeling poog op te sporen en te bevorderen in al wat 

 in en buiten ous is. Gij hebt hem opgemerkt, mijnen afkeer van dat 

 vijandige scheiden en verdeelen. dat vreemdsoortige toevoegen of verwij- 

 deren en verminken, waardoor beurtelings reuzen of dwergen, maar altijd 

 monsters ontstaan. Behoef ik ze nog te verduidelijken de toepassing 

 hiervan op u zelve, op uw bijzonder leven, op de rigting uwer studien, 

 werwaarts deze ook mogen leiden? Er zijn er onder U, die meer misschien 

 dan afcderen aan mijne hand eenig bepaald vak van wetenschap wenschen 



