Dijfirtatio de Princifiis Dottrinae tnorum. 3 



Horum vero omnium philofophorum etfi diver- 

 fisfimae erant de fummo bono opiniones, eas tamen 

 ad tria fententiarum genera five capita omnes com- 

 mode referri posfe, CICERO (#) judicavit. 



Autenim, quafi folum esfet corpus, non ani- 

 mus, unam homini voluptatem fummum bonum, 

 unum dolorem fummum malum esfe, disferebant, 

 iisque fublatis nulla momenta esfe, quae aut allice- 

 rent animi appetitum , aut declinationem excitarent. 

 Haec Ariflippi et Cyrenaicorum fuit ratio, quae cum 

 mollior videretur, quam virtutis vis et gravitas fer- 

 ret, mitigavit earn Epicurus, atque ad puriorem 

 mentis voluptatem , ad juftitiam, ad honeflatem, ad 

 excelfi etiam animi robur , quod omni metu et an- 

 gore hominem liberet, ad fapientiam denique traxit, 

 vel trahere certe voluit. 



Aut etiam, tanquam nullum esfe,t corpus, ac fo- 

 lus animus, unam honeflatem dixerunt, finem bono* 

 rum esfe, ac virtutem folam esfe per fe fuoque no- 

 mine expetendam, omni utilitate propriisque emo- 

 lumentis omnibus repudiatis ; quae fi fpedlarentur, 

 obfcurari putarunt lumen honeftatis, ruere commu- 

 nitatem cum hominum genere, nullasque amicitias, 

 nullas virtutes , nulla officia arnplius conftare, 



Hanc 



GO Lib. V. de Finibtts bonorunt et makrum^ Cf 7. ct 8, 



A a 



