D E II Z E D E L E E R: 12*) 



Welke hoofdwet evenwel uit geen undere grottdbe 

 -ginzels , die enkel op eigenliefde en zugt toe eigett 

 ;geluk en zelf behoud fteunen en gebouwd zyn j 

 kunnende worden afgeleid , zo heefc zulks de Wys- 

 .geren omttend dit ftuk der Zedekunde > 't welk de 

 opoffering van zig zelve voor anderen vereischc, veel 

 Verlegenheid en moeite verfchafr, 



En dit bezef ., dit gevocl,, deze namurlyke neiging 

 tot .gezdligheid en opoffering voor dezelve , is zo 

 fterkj dat wy wederom deszelfs duidelykfte fporen in 

 tie dieren zelve ontmoeten. Ook de mivren^ byen-j 

 oijevaars d&en ve-el -ten dlenjle van anderen ; yeel 

 tneer isde verenlging aan de menfchen el gen : duszyfc 

 wy van natuur gefthikt tn bekwaanj, vow 'zamen^ 

 Jzowften , verenigingen en burgerftaten-^a). Eoda- 

 iiig redeneerc hier over CICERO* die verders uitmun- 

 tend bevestigd, 't geeii wy reeds hebben aangemerkt, 

 dat een Menseh niet alleen beflaatj nog alleen kail ; 

 bedaan ^ maar ^ als een deel met het gehele Men- 

 feheiyke Geflagt, ja, met het Hed*Al verbonden i'Si 



de uitgave te Amfl. 1^4. in 8vb. dubbel waardig is gelezeri 

 te worden. J t Is dan geen wonder , dat MONTESQUIEU" 

 zelve j op ene andere plaats, geheel anders over dezen hoofdU 

 regel oordeelt. Zie ook hier te voren bl. 92 op 'c e'nde tt 

 blndzyde 93 . 



(tf) CICERO Lib. III. tie Finib. cap, 19-, 



I 



