D E R Z D E L E E R. 157 



dat voorfchrifc en ene zekere daar uit ontftaande duis- 

 terhejd en onzekerheid wederhouden. Imtners, al 

 fchryft men iemant voor: Dat hy volgcns de natuur^ 

 of overeenkomftig der natuur leve , dan zal zodanig 

 een nog nice zo gemakkelyk bevroeden , war hy hier 

 eigenlyk door de Natuur te verftaan hebbe , nog welk 

 denkbeeld hy zig van dezelve in zyne gedagten raoec 

 vormen : vvaar door her dan ook te dugcen is, dat die 

 voorfchrift tot verfchillende opvattingen en ook mis- 

 vattingen aanleiding geve. En deze vrees wordt zo 

 veel meerder, als men overweegt, dat de oude Wys- 

 geren zelven daaromtrend zeer gewankeld , en zeer 

 verfchillende uitleggingen dier fpreuk en eerfte zedeles 

 gegeven hebben (^). Maar, volgt naen onze inrig- 



ting 



(a) Secundum naturam vivere, id est, virtnte adhibitst 

 ^frui a namra datis. Ollipho ad virmtem nihil adjunxit, nifj 

 voluptatem : Diodorus, nifi yacuitatem doloris. His omni- 

 w bus, qiios dixi, confequentes funt fines bonorura. Ariflippo 

 ^fimplex voluptas : Stoicis, confentire naturae, quod esfe 

 ,,volunt, e virtute, id est. honeste vivere: quod ita inter- 

 ,,pretanmr, vivere cum intelligemia earum rerum , quae esfent 

 ,,fecundum naturara , rcjicienteraque contraria." CICERO 

 Lib. II. De Finib. cap. u. 



Dit zelfde voorfchrift : Volgem de natuur te /even , pryst ook, 

 uit de Wysgeren van onzen tyd, HUTCHES ON aan, Doftr. 

 Moral. Lib. 1. cap. 7. . I et 4. rnaar hy verklaart uiet , hoe 

 by bet zelvc wil verftaan hebben , en wil het zelve , ik weet 



cie; 



