Dijfirtatio de Principiis Doftrinae morum. 47 



ret, non ea idcirco admodum reprehendenda esfe, 

 quod omnino fallaciam ac repugnantiam habeant, 

 fed quod non tantum lumen afFerant, quantum nos 

 ad certain firmamque officiorum intelligentiam o'm- 

 nisque honeftatis cognitionem adducat. 



Nam, qui vel yoluntati divinae monent oledien- 

 dum esfe, vel Deifinibus obtemperandum, vel fludiofe 

 nojtri perfeffiionem esfe quaerendam , vel id conan- 

 dum, ut r quaecumque agamus, ea hujus rerum uni* 

 verfitatis ordini confentiant ; nae! illi nihil praecipiunt, 

 quod admodum veritati repugnet* Quis enim fanus 

 est homo, quin, fi talia cogitet, continuo ea fui of- 

 ficii esfe, ultro profiteatur? Sed ubi nunc nota, 

 certa ilia quidem et aperta, est^ qua quid Deus ve- 

 lit, quid illi Ordini, quid Harmoniae, quid Divinis 

 finibus aut confentiat, aut adverfetur, nos cognofca- 

 mus? Adeo, qui ad cognofcendum inprimis opor- 

 tere principium valere monuerunt, illi fuae flatim 

 ipfi admonitionis funt obliti ! Et nos humunciones, 

 qui vix minimum pundlum hujus vaflisfimae rerum 

 univerfitatis occupamus , an tarn immenfae nos mag- 

 nitudinis ordinem atque harmoniam , an fines , quos 

 fibi propofuit fapientisfimus Deus, aut quid illis fi- 

 nibus profit vel repugnet , noflrae mentis angufliis< 

 compleftemur ? 



Neque, qui hanc principem legem ac veluti fon> 

 tem officiorum commendant, ut ad noftri perfeftionem 



oinnto 



