Dijfirtutio fa Principiis Doctrinae tnorum. 31 



efficitur iis , quae copiofius jam praecedenti capita 

 de ejus neceffitate difputavimus. Etenim, quod pri- 

 mo ad vitae quotidianae ufum attinet , non quidem, 

 qualia in fcholis tradantur, principia, omnino ne- 

 ceflaria efle, defendipius; at vero , ad vitae quoque 

 communis curfum tutius regendum, officiorum quae- 

 dam cognitio requiritur: quae quo certior est, ea 

 melius, quid in omni vitae munere nobis aut facien- 

 dum aut omittendum fit, tenemus; eoque conilan* 

 tius erit propofitum fie adhaerefcendi honeftati vir* 

 tutumque omnium decretis , ut ab iis nullae nos fal- 

 farum voluptatum illecebrae divellant , nullaeque 

 Hos vitiorum blanditiae vincant aut' debilitent. 

 Quocirca , cum ex principiis , veris illis , perlpicuis 

 ct certis , ipfa certior legum naturalium cognitio 

 exoriatur, de horum principiorum vi atque utilita* 

 te ad tutius quoque dirigendam vitam communem 

 non potest dubitari. Atque hie etiam ipfe ille Cele- 

 bris locus est de theoriae et praxios con j unction e, 

 ejusque conjunctionis laude omnique militate, 

 quern ne pluribus tradlem, propofiti noflri prohibet 

 ratio. Hoc unum monuiffe fatis est, in vita faepe 

 ejusmodi incidere tempora, ut, quid oflScii poflulet 

 ratio , paribus rationum momentis videatur utrim- 

 que poffe difputari. Quod cum ufu venerit, necefTe 

 st profedlo, a vera certaque docl:rina ? quae fine 



prin- 



