Differtatio fa Principiis Doftrinae morum. 35 



Itaplacuit, aliis paullum verbis , eandem prio* 

 fis quaefHonis folutionem proponere. Sed hujus 

 quidem ratioriis ac demonftrationis ut aliquis fructus 

 percipiatur, neceffe est profecto, ut nunc alter! po- 

 fitae quaeftionis parti refpondeamus , ec quodnam 

 tandem iilud principium , vel quaenam ilia principia 

 fiat, oftendamus, quorum cum ad doftrinam neces- 

 fitas, turn ad vitam eommunem tutius regendam 

 doftrinamque morum firmius ftabiliendam utilitas 

 tanta fit , quantam effe nos efFecimus. Hanc igitur 

 fafcepti muneris partem an fimiliter poffimus exple- 

 re, id age nunc experiamur- 



Atque hie primum error quidam univerfe toljendus 

 est. Suntenim, quimorqpidoftrinam, nonafenfu 3 fed 

 a ratione moneant repetendam efle : quod fi refte 

 intelligatur, bene monent, fi perperam, male. Nam 

 primum, principiorum, quae proprie ita vocentur, 

 ea vis et natura est, ut a ratione, quae fimiliter fie 

 proprie dicatur , non pendeant. Etenjjn, quod ra- 

 tio docet, ita docet, ut, cur illud fit ejusmodi* 

 cauflam aperire poffit. At principia fere funt ini- 

 tia, funtprimae notitiae, funt veritates fimplices^ 

 ultra quas adfcendere non posfumus , quarum igitur 

 ulterior nulla ratio reddi potest. Quod vero ejus- 

 modi principia et axiomata] omnino infunt in mente 

 noftr^ ac percipiuntur intelligent!^ , id non ratio ^ 



C a fed 



