&iffertatio de Principiis Doftrinae 



it , qnae ei naturae disfoliitio videtur. Neque esfc 

 tantum cupit homo , fed quairi optiiiie affectus esfe* 

 lit nemo fit, qui, quo modo fe habeat, iiihil fua" inte- 

 resfe cenfeat; Itaque fibi quisque vehementer caruS 

 test, diligit fe ipfe , diligit partes fuas ornnes, nequfc 

 omnia tantum pericula., bmnesque injurias repellit, 

 fet quoad potest fe contra hoflem defendit ; fed 

 etiam in eo Jaborat, ut fibi necesfafia ad vitam fus- 

 tentandam et comniodam fuavemque efiiciendam ad- 

 jumenta undique comparet, damnaque et noxia quae- 

 vis fugiat; Atque hunc locum, a nobis ita brevitet 

 modoi eommemoratumj CICERONIS quibtisdam fen- 

 tentiis confirmehius ntque ornemus* Omne animal* 

 (inquit Lib. V. de Finib. cap. 9.) fe ipfum diligit ^ 

 &c fhnul, ut ortum est> id agit, ui fe confers $, quod, 

 ei hie primus ad omnem vitam uiendam appetuus a 

 vatura datur. Porro docet : omn'em naturam esfe 

 fui confervatriceni , idque habere propo/itum^ qua/i 

 finem et extremum, fe ut cuftodlat , quam in optimb 

 fui generis ftatu. Et cap. 10 : Qui potest Intelllgi 

 mit cogitari, esfe aliquod animal , quod fe oderitf 



res enim concurrent contrariae Neque enim^ 



fi nonnulli reperiuntur , qui aut laqtieos, aut alia? 



exitia quaerant inimicus ipfe fibi putandus 



e st ; fed alii dolor e moventur , alii ctipiditate, irfc 

 candid etiam multi eferuntur 9 et, cum in mala 



E 3, 



