j 5 2 Disquijitit Aherade PrincipUs b<trinae<mwtim. 



hunc fhem reddantur aptisfimae. Faucis igitur hoc 

 ante explanare juvabit. 



Deus ens infHtum <h aeterno ottiribus fummis rea- 

 litatibus perflftionibusque vi esfentiae fuae gaudens, 

 tamen ante non poterat dici creator, quam quicquam 

 produccret, ncque con fern tor ., mfi fecisfet ut pro- 

 dudta durarent , neque fummus eorum gubernator , 

 nifi eadem fini iuo principi accommodaretc Praedica- 

 ta modo allegata fuht cbaradleres Dei 'extern!, relatio 

 jies, internis ejus perfeftionibus minime oppofui, fed 

 potius cum eis optime confpirantes : ex quo co^feirfti 

 ontur perfedio, rninime vcro interna, quippe cui IH! 

 'addi poterat; externa igitur, dum externae notae earn 

 coi'flituunt , Del periVftio non injnria nominabiair. 

 Pcrfed'o , de qua Rrrmo 5 omni procul dubio efl bonurri ? 

 reale: curn realitatibus enim, bonisnempeaftioriibus, 

 nec^slhrio eft conncxa; ,hinc ipfa realitas fit necesfe 

 eft. Deus q'.ieque earn intenclit; hinc ejus efl finis 

 et quidem fun-mus, quia fapientisfimi rrdiones omnes 

 immediate fequitur. Externa igitur I3ei perfeftio -eft 

 finis ultimus, quern Deus mundum creando, confer- 

 ec gitbernando voluit confeq-ui. Finem enim 

 entis imelligentis aftion-um inveftigans, qa'ae* 

 finem rton facies, donee ad realitatem pervene- 

 'tis, quae'vel-iad externam vel internara agentis perfee- 

 : tfotl&n pertiilcar, quod pedculum faeienti mox appa^ 

 f re- 



