So Dijjerl'atio de Princlpus DoctnnAe mortitrii 



Quod fi, quemadmodum docuimus, erga ipfuni 

 hoftem etiam valet benevolentia, quanta ejus vis esfe 

 debet in eum, qui, ex ipfius hujus virtutis fenfu* 

 mihi prior profuit? qui auxit vitae commoda? qui 

 conjugem, qui liberos prope pereuntes mihi reddi- 

 dit? qui latronum me periculo, dura fervitute, et in- 

 humani hoftis crudelitate liberavit? Ex quo grati 

 animi fenfus exfiftit, eujus tanta est efficacia, ut in- 

 grato homine nihil turpius , nihil foedius, nihil ab- 

 jeftius exiftimetur. Neque enim ulla benevolentia 

 erga alios ab eo iperanda est, qui ne quidem vicisfi- 

 tudinem praeftitit beneficiorum, nullasque gratias re- 

 tulit, aut referre voluit. Quapropter, fi verum est, 

 quod fupra difputavimus , quae accedant neceffitu- 

 dines, eas infigniter vim confirmare naturalis bene- 

 volentiae, quantum ea aceeptis beneficiis augeri de- 

 beat , ignorari nequit : quo magis iterum mirer , 

 quid causiae fit 9 cur philofophi quidatn ebntende- 

 rent, grati animi officium fentiri posfe, at ejus oiScii 

 causfam demonflrari nullam posfe- 



Itaque ilium, quern fupra explieui , amore'm fuly 

 quo quisque maxime ducitur, Natura fapienter tem- 

 peravit praeclaro fenfu benevolentiae et amoris erga 

 alios, a quo humanitas, comitas, liberalitas et fimi- 

 les eximiae virtutes exoriuntur. Ex hoc nafcitur, 

 ut etlam communls hominum inter homines natura~ 



