Dijftrtatio de Principiis Dottrinac tnorum 87 



tur, donee adolefcant; fed etiam hominibus confir- 

 matae jam aetatis, ad vitae fibi praefidia facilius pa- 

 randa , atque ejus commoditates fuavitatesque mu- 

 tuis auxiliis augendas (g) : ac fenibus denique, quo- 

 rum infirmitatem fulciant juniores ac fuftineant. 



Homo igitur vehementiffimo fludio focietatis duci 

 tur, neque fine e&vitam fatis commode ducere potest. 

 At, cum nulla conftet focietas 3 nifi , quae pro cujus- 

 que confociationis natura ad fuftentandam focieta- 

 tem requirantur adjumenta, ea pro fuo etiam munere 

 et facilitate quisque focius in commune conferat, hu- 

 jus erga focietatem officii rieceffitate homo plane est 

 devindus. Praeterea fentit etiam homo, cum to- 

 tum praeftantius fit fuaparte, et, quod praeftantius 

 fit, ejus praecipuam curam esfe ac tutelam oporteat; 

 ad univerfae quidem focietatis falutem pertinere, ut 

 partes, quoad fieri poffit, falvae fine, at univerfita- 

 tis falutem partium incolumitati multo esfe antepo- 

 nendam. Et hoc quidem omnis conjuncftionis hu- 

 manae pfficiorumque focialium praecipuum fun- 

 damentum est , fine quo conflare nulla potest fo- 

 cietas (A) : attamen , cum ex aliis principiis 3 quibus 



fua 



Confer. CICERO Lib. II. De offic. c. 4. 

 (/) Ut non intelligam , quid fibi velint , qui aliquando ne- 

 gent, publicam falutem omnis confociationis fupremam legem 



F 4 efle. 



