Differ tat io de Principiis Doftrinae morum. 91 



necesfario debec pofitam modo legem probare : quae 

 lex, quemadmodum cum perfpecH ilia" certaque na- 

 turae propenfione , cum illo focietatis fenfu atque 

 inftinftu proximo conjuncta esc, ita pro principe Icge, 

 pro vero principio est habenda, ex quo omnia erga 

 focietatem, cujus nos partes fumus, officia,, quae id- 

 circo folent focialia vocari, apt a connexaqtie ratione 

 effici posfurit et demonftrari, 



IV, Tandem QUARTO, haec etiam est natura 

 hominis, haec vis ejus animi , nt quidquid magnum, 

 quidquid fuo genere eximium fit , quidquid praeci- 

 pua quadam laude, potentii, dignitate, majeitate 

 excellat, id homo admiretur ac fufpiciat, et ? quo 

 praeftantius fit, eo pluris faciat, atqne etiam, fi na- 

 tura intelligens fit , veneretur. Qui prima vice ad 

 oceanum accedit, is obftupefcit ejus infinit^ magni- 

 tudine, quae mentis fines excedens terret animum. 

 Qui ducem, et principeni, et moderatorem luminunt 

 reliquorum, folem mane exorientem conternplatur, 

 vel ferena nofte incredibilem coeleftium corporum 

 numerum et fplendprem irituetur, curfumque et or- 

 dinem admirabilem cogitat, is tanra majeftate cap- 

 tus, ut fpernit maxime humilitatem fuarn, ita maxi- 

 me tan turn decus admiratur. Inter homines ipfos, 

 fi nobis oiFertur heros, cui virtutum praeflantia, aut 

 res egregie geftae magnam famam et gloriam attule- 



runt, 



