92. Dijfirtatio dt Principiis Doctrinat tnorum. , 



runt, eum coram intueri cupimus, magni facimus, 

 atque hunc fenfum animi ac reverentiam quibusvis 

 modis ei avemus patefacere. Rudes etiam et inculti 

 populi nonne olim viros, qni de patrid praeclare me- 

 Titi esfent, eamque fu& virtute crudelis hoftis vi et 

 injufto bello liberasfent, carminibus celebrarunt , et 

 faepe, uti Herculern ilium, quern hominum fama, 

 beneficiorum memor , in concilio coeleftium colloca- 

 vit, tanquam decs coluerunt, vel inter decs habue- 

 runt? Quantam laudem Crotonienfes Pychagorae et 

 quam prope divinos honores tribuerunt () ? Quanta 

 veneratione Socratem post mortem tota Graecia pro- 

 fecuta est ? Quis urbis confcrvatorem Co drum , quis 

 Erechthei filias non maxime laudat ? Quis Arifti- 

 Hem non mortuum dillglt (/)? Quae cum de homi- 



nibus 



(XO JUSTIN. Lib, XX. c. 4. DIOG. LAERT. Lib. VIII. 

 fegm. 14 & 1 6. 



(7) CICEIIO Lib. V. De Finib. c- 22. Neque dubito, 

 quin etiam hujus fenfus quamdam limilitudinem in animantibus 

 brutis reperiamus. Non tantum CICERO Lib. V. De Finib. 

 c. 14. fcribit: Sunt autem bcftiae qua edam , in qtiibus inest 

 aliquid (tinile virtutis , tit in lesnibiis , ut in canibus , ut in 

 equis, in quibus non corporum folum , ut in fuibus , fed etiam 

 animorum aliqud ex parte motus quosdam videmus, Sed ca- 

 nis , qui majorem domini poteniiam atque imperium et novit 

 ct metuit , ei non modo prae mem obcemperat , fed et fidelis 

 eft et gratus, et blandiendo quoque domini fibi favorem au. 



cupatur. 



