Dlsqulfttlodlfera de Prhicipiis Do&rinae tnorum. 155 



re nequit, nifi homo maxima, quam cjus Datura capic, 

 gaudeat perfeftione. Jam fupra monuum fuit, quod 

 relatio eo evadac major, quo njajus perfeftiusque fie 

 ens ad Deum relatum. Lex igitur optimam hominis 

 ad Deum relationem poftulans , maximam quoque , 

 quae in hominem cadit, pofclc perfedionem et felici- 

 tatem. Ad eandem perfedionem acquirendam homo 

 fua natura adigitur, ncque illam pereandamnonpoteil 

 exoptare. Hominis enirn voluntas femper fequicur 

 diftindam mentis cognitionem , qua iupra bruca emi* 

 net, quaeque fola adiones hotnine dignas determinat. 

 Quod intelleftus fibi diflindle in format , tion poteil 

 non esfe aliquid, hinc reale, bonum, cuin aliis rea- 

 Jitadbus confentiens. 



Quern confenfum homo perfpiciens, rem cognitam, 

 vires ipfius non excedenrem , judicabic efficiendam , 

 plura inde fperans bona. Neque injuria: dum reale 

 'ex realitate oriens iterum reale pnrit. Malum contra 

 Tealitad oppofltum , quod in abfcntia et defedu reali- 

 tatis ponendum , qui defeftus in qucvis malorum ge- 

 nere nullo fere negotio deprehenditur, ron immerito 

 fugiet. Rei enim vacuitas, five quod non poteft cogi* 

 tari , neque ell voluntatis objeftum, ncque quidquani 

 boni inde fperandum, quia defertuss (inalum) ex de- 

 feclu proficifcens il praeter defcclum gignir. E.t 

 mali conceptu fimul poteft incelligi, iiiudadmun- 



di 



