156 Disqulfitiodltera de Prindpils Do&rinaemorum. 



di finem, mcras realitatcs poftulantem , nil quicquam 

 posfe corferre, quod tranfeunti monere liceat. Qui 

 intelkftum ducem llquitur, non poteftnonrealitatibus 

 augeri. 



Appetitus ex impulfu fenfuum orrum trahentis alia 

 eft ratio, utpote qui quicur quoque res veri fpeciem 

 tantum prae fe ferentes, rebus aut tribuit, quae non 

 infant 3 aut , quae illis competunt , ignoratione detrahit , 

 unde errores etc. oriuntur. Qurpropter ex intelli'? 

 genria hominis conatum fefe perficiendi mallcm deri- 

 vare, quam ex inflirdtu, quern a creatore aut nr.tura 

 datum perhibent, ex inferiore cognition.e orieme. Nc- 

 que minus quia certisfimis posfe vinci argumentis exis- 

 timo, inftinftus illos, a tarn multis kudatos, indeque 

 oricrires animi motus , ad hominis perfecli naturam 

 non pertinere : hominum vitio ortos esfe et confirma. 

 ri, neque homincm nifi illis oppresfis, rationisque im- 

 perio fubjectis, ad bead tuciinem, quam ejus naturaca- 

 pit, posfe evehi. Mini me vero ex natura hominis cor- 

 rupta, fed potius Integra morum praecepta videntur 

 petenda. Eadem vero ramra, qua homo ad felicita- 

 tern rapitur , ad acftorem quoque omnis boni ducitur, 

 adeoque ad legcm fupra memoraram fervandam adigi- 

 UF; live vires, quibus gaudet, five earum tenuitatem 

 refpiciac. 



De 



