Van de Ziekten, welken uit de Natuurlyke 



. XCVI. De veengrond is in de 

 ringen uittermaaten zwavelachtig. Men heefc 

 dikwyls in het wandelen , als de dag heet wordc , 

 den zvvavelftank naauwlyks kunnen verdrangen , 

 waar door het zilver nergens zoo fchielyk beflaat 

 dan hier : door de veenlanden gaande , geiykt 

 het in den tyd van een kwgrtier uurs naar lood ; 

 en in de huizen beflaat het ook 5 hoewel veel 

 langzaamer, in icorten tyd. Te Ka/Jfagen, 

 J^eimulden , Zevenhoven , beflaat het zilver op 

 verre na zoo fchielyk niet , en te fflfatfwveeif 

 weinig. Te Monnikkendam , Edam , en 



jELoorn beflaat het zilver , doch nimmer zo fchie- 

 lyk als te Amftetdam* Het glad en gebruineerd 

 zilver beflaat fchielyker , dan het geen wit ge- 

 fchuurd is met puimfteen en karnemelk. In de 

 Purmer en Beemjkr is het even zoo met wif 

 zilver gelegen : in de Bevetwyk befpeurt men 

 hooit eenig beflag. - Te Na#rdenwor&t het 

 zilver gezegd nook te beflaan ; insgelyks te 

 jNederfwrst den Berg , en het yzer niet meer 

 dan op andere plaatien te roesten : in tegendeel 

 fterk te Weesp. De rede hier van moet in den 

 grond gezogt worden. Het Land onder 

 Wtesp. is , ten opzichte van dat van Naarden 

 en Muiden , uit de natuur het allerlaagfte van 

 bodem ; beftaande voor een gedeelte uit eene 

 kleiachtige 5 en voor het meeste uit eene derry- 

 achtige en zeer losfe fpongieufe , en op fotnmi- 

 ge plaatfen moerasfige fubftantie ; zynde zee; 



voclv 



