OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 29 



ttemen moet. De Pramisfen dus om 



verre geworpen zynde , vervait het zeer ge- 

 wigtig befluit, het welke de Heer KANT ge- 

 meent heeft uic dezelve te kunnen afleiden. 



N. 6. Want indien die evenredigheid der 

 gelukzaligheid met de zedelykheid , welke de 

 rede eisfchen en hopen kan , reeds in deze 

 wereld plaats heeft ( waar van het tegendeel 

 door niemand kan betoogd worden ) dan is 

 'er geene wereld van deze ondcrfchelden , te 

 hopen of te eisfchen ; en dus is het ook niet 

 nodig , een Wezen te onderftellen , het welke 

 aan deze wereld een andere vorm zoude ge- 

 ven , of een ? andere orde in dezelve invoeren. 

 Zbdanig een Heer der Natuur zou alleen daar- 

 om moeten aangenomen worden , op dat hy 

 de gelukzaligheid , die toevallig met de deugd 

 verbonden is , ftandvastig en noodzaaklyk 



mec 



confugiendum cfTe contendit. - Atque ita labefac- 

 tatis pra^minis everdtur gravifiima conclude 5 quam 



Kantias 



Nr. 6. ex ill-is deducere polTe fibi vifus eft. Nam 

 3(1 ea felicitads cum moralitate propordo , quam quidem 

 ratio poftulaj-e et fperare potest , jam in hoc mundo lo- 

 cum habec , (cujus rei contrarium certe a nemine de- 

 monftrari potest:) null'us alius, ab hoc diverfus , fpe- 

 randus vel poftulandus eft mundus , ideoque nee ejus* 

 modi Ens fupponere neceffe eft, quod aliam huic mun-* 

 ,<io formam.induat, aliumque rerum ordinem ftabiliaf , 

 a prssfenti ordine" diverfum. Ejusmodi Naturas Domi- 

 nus earn unice ob caufam aflumcretur , ut felicitatem , 

 ^uae accidmtaliter cum virtute conjunfta eft 5 conjtanter 



ec 



