TWEEDE ANTWOORD OP DE VRAAGE 

 zo niet eene opperfte natuur beftaa, wel- 



ker werkkracht (caufalitas} van dienaart 

 is, dat zy over een komftig met de zedely- 

 kewetten^aangewendwordt. Datnueene 

 natuur,welkeovereenkomftig metdie wet- 

 ten handelt , rede en Wil bezit , begrypt 

 ieder. Derhalven dehoogfte oorzaak der 

 tutir , in zo verre dezelve, uit hoofde 

 M van het hoogfte goed,door de redemoet 

 gefteld worden , is f een wezen , het wel- 

 ke, begaafdmetverftandenWil, de na- 

 ., tuur gelchapen heeft, te weeten God. Wan- 

 neer men derhalven eischt, dat er een 

 hoogst afgeleid (derivatiim^ goed beftaan 

 >, kan, danwordt ookgeeischt, dat 'ereen 

 volftrekt hoogst goed , van het welke al- 

 le andere goeden hunnen oorfprong heb- 

 3 , ben, beflaa,0f dat er een God 



(//) K. d. P. V. pag. 225. 



bent. Dnri igitur in mundo ftimmum bonum non po^ 

 test , nifi fuprenia qusedam fit natura, cuius visagen- 

 di (cauialita2) ita eft comparata, ut moralibus legi- 

 l)iis convenicnter appiicetur. Quce autem natura iis 

 convenienter agit, illam ratione uti & voliuitate, ec- 

 quis eft, qui non intclligat. Itaque.fuprema naturce 

 cauHi, quatenus ob fummum bonum a ratione poni 

 deber, res eft, quas, intellcctu & voluntate prjedita, 

 n^turam procreavit , fcilicet Deus. Quapropter quum 

 poftulctur, ut dan poilit fummum bonum idque deri- 

 vaium, poitulatur etiam, ut vcrc fit fupremum bo-f 

 niim , a quo rcliqua bona origiiiem fuaai ducunt om- 

 jiia, feu ut fit Deus. Cu\ 



XVII. Vi- 



C.) K. d. P, V. pag. 22?. 



