OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 93 



XVIL Wy zien derhalven , dat , dePrac- 

 tifche rede, uitgewerkt heeft dat geene, 

 waar in de Theoretifche te kort fchoot. 

 d'Eerfte eischt als noodzaaklyk; dat men 

 het beftaan van God erkenne, en opdezelf- 

 de wyze verlicht zy ons (als 'tware) wan- 

 neer de vraag is, hoedanig wy ons God moe- 

 ten voorftellen. Dit is klaar, dat de Ge* 

 lukzaligheid , welke wy ons, volgens den 

 eisch der hoogfte zedelyke wet moeten trach- 

 ten waardig te maaken , niet kan verkreegen 

 worden, ten zy die God, de Schepper der 

 waereld , de hoogfte volmaaktheid bezitte. 

 Dezelfde onze Praftifche rede eischt der- 

 halven noodwendig, dat wy dien God hou- 

 den: 



i. Voo^ den volmaakt heiligen , om dat 

 hy eene waejreld heeft willen fcheppen, 



in 



XVII. Videmus igitur, quod ratio theorctica eOI- 

 cere baud poterat, id apractica efle praellitum. Pos- 

 tulat igitur neceffario, ut Deura efle flatuatur. Eadcm 

 quoque nobis face quafi prrelucet iua, fi in delibera- 

 tionem cadit , qui et qualis illc fie putandus. In apri- 

 co pofiturn eft, fclicitatem, qua ut nos faciaiuus dig- 

 nos, lex fuprema moralis iubet, non pofTe obtincri, 

 nifi Deusis^fit muhdi conditor fumrais pcrfcclionibus 

 ornatns. Quaproplcr eadcm noflra ratio praciica ne- 

 ceflario poftulat, ut ilium arbitremur efle 



i. Sanftifllmum , quo vclit mundum creare,5nqu 

 yirtutem fclicitas lemper fequatur. 



