OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 105 



het met de laatfte eens ben. KANT be- 

 weert, dat onze Pra&ifche reden ene kragt 

 heefc , door welke alleen zy den Wil be- 

 veelt, wat er moet gedaan worden, en wel- 

 ke (kragt) derhalven een genoegzaam ver- 

 mogen influit den wil te bewegen, en dat 

 dit waarheid zy, meent by daaruit te bly- 

 ken, dat, deze kragt ontkend wordende, 

 de praftifche beginfelen gene zedelyke wet- 

 ten zoude kunnen zyn aan alien gegeven. 

 Dan er zyn in deze zaken zeer bedreve- 

 ne mannen , weike die ftelling noch voor 

 waar noch voor voldoende bewezen houden. 

 Want onze reden al is zy Pradifch, is niet 

 dan een vermogen te leren maar niet te be- 

 velen, wat gedaan mbet wprden. Wanneer 

 wy door dat vermogen willen ontdekken, 

 welke wetten door de natuur aan alle met 



re* 



fentiri , non dubitem aperte confiteri. Pradlicse nos* 

 tras ration! ineffe vim 5 quae fola voluntati imperet, 

 quid fit faciendum , quseque adeo fufficientem vo- 

 luntatis movendse in fe habeat facultatem , Kantius 

 aflcverat, quam fuam fententiam veram efle, ex eo 

 patere putat, quia, fi hasc rationis vis negatur, prin- 

 cipia pradlica nequeunt efle leges morales omnibus da- 

 tse. Sunt autem viri harum rerum peritisfimi, qui 

 neque enimciationem illam efle veram , neque idoneo 

 argumento probatam cenfeant. Nam ratio no (Ira, quam* 

 uis pradica, eft nil nifi facukas docendi , non au- 

 tem imperandi, quid faciendum fit. Si illius ope ex- 

 plorare nobis animus eft, qusenam leges a natura, re- 



II 4 nmi 



