OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 109 



verre dezelven Pra&ifche voorftellen zy n, en 

 onzepligten, aanwyzen. Indien iemandbe- 

 wyzen kan, dat die wetten hare verbinden- 

 de kragt niet hebben uit de natuur der re- 

 denmagtige wezens zelve, maar alleen uit 

 dePradifche reden,danzalhy my eengroo 

 te Baas (magnus Apollo') zyn. Want dat 

 de wetten ene verpligtende kragt hebben, 

 dit verklaart flegts de reden, maar hetisde 

 natuur der reden-magtige wezens van welke 

 zy (de wetten) die kragt daadlyk hebben. 



3. Daar niemand het recht heeft den Heer 

 KANT voortefchryven, hoe hydezaak wel- 

 ke wy begeren noemen moet , zo ftaat hec 

 hem ongetwyfeld vry elke zaak, welkerbe- 

 ftaan geeischt word , het voorwerp (/##/- 

 rial van ons begerend vermogen te noemen. 

 Dan dat geen regel, die uit de eerfte aan- 



iok- 



utentium nntura, fed tantum a ratione praclica habe- 

 re, fi quis rite demon ftra vcrit , eritmihi magnus Apol- 

 lo. Vim cnim obligandi legibus ineffe ratio folum de* 

 clnrat, -illis attribuit communis omnium ratione uteii- 

 tiuin natura. 



3. Quomodo rein, qtiam expetimus , appellare, 

 debeat Kantius , quis eft, qui fibi ins vindicet,id ab 

 illo cfflagitandi. Nil igitur impedit , quominus rein 

 quamlibet, quae ut exliftat , postulatur nomine mtUo. 

 rise de appetendi noftra facultate infigniat. Nuliam 

 autem regulam, qua; ex primis natura noftras invita- 



