ii 4 TWEEDE ANTWOORD OP DE VRAAGE 



en dus ook niet aan de wet der oomkejyk- 

 held (Legi cavfotitatis) onderworpen zyn, 

 zo mecnt hy daaruit te mogen befluiten, 

 dat daar onze pra&ifche reden de kragt 

 heefc om onzen wil door de meergemelde 

 wetgevendejform te gebieden, de reden fcelve 

 20 wel als de wil vry zy, fchoon hy niet 

 ontkent, dat de wil misfchien uit ene ande- 

 re oorzaakenenoodzakelykheid der natuur 

 zy. Dan daar hy rioch op ene voldoendc 

 wyze heeft bewezen, dat onze reden die 

 kragt bezit, noch het begrip van die alge- 

 mene wetgevende form duidelyk verklaard 

 heeft, en toeflemt, dat onze vryheid daar 

 uit niet kan betoogd worden ,zo fchynt het 

 my nodeloos te zyn, in het ontwikkelen 

 van dcze dingen verder voort te gaan. 



6. Wanneer wy de dubbele bepaaling 



(de- 



cfle fiibjectam. Ex quo feqiri putat, quum ratione 

 noftrae practice vis infit, voluntati per fortnam illam 

 legiflatoriam imperandi 5 quum rationem ipfam , turn 

 voluntatem effc liberam , quamquam non negat, fieri 

 potfe, ut ilia libertas aliam ob-caufam fit naturae ne- 

 cesfitas- Quoniam autera neque fatis probavit, ratio- 

 ni iiortr^e earn vim ineffe ^ neque formse illius univer* 

 (\ilis Icgillatoriae notionem dilucide explicavit et liber- 

 tatem noftram ex eo demonllrari non poffe afleruit, 

 fupervacaneum mihi videtur effe, in illis extricandis 

 verfari diutius. 



6. Duplicenij quam philofophus nofler de felicita- 

 te 



