ii6 TWEEDE ANTWOORD OP DE VRAAGE 



piet flegts een regelderwysheid (Prudential 

 is gelyk KANT nogtnaalszegt,maar wel de- 

 gelyk een zedelyke regel, hebben wy bo- 

 ven ;(No. 5.) uit RANTS eigene gronden be- 

 . wezen. Hy fchynt derhalven selve te twy- 

 felen , of ene wet kunne aangenomen wor- 

 den, welker beweeggrond geen ander is, 

 dan dat wy der Gclukzaligheidwaardig wor- 

 den , fchoon hy op ene andere plaats die 

 wet niet alleen als daadlyk beftaande voor- 

 draagt , maar dezelve ook de hoogfte noemt, 







7. Nogtans onder t fcheidt hy dezelve van 

 ene andere hoogfte, welkeonsde pradlifcheire- 

 denkan voorlchry ven , en zulksjilegtsdoorde 

 krag^: die zy besitom onzen wil te bevelen. 

 Door dit haar vermogenom onzen wilte be- 

 wegen^beveeltzyonszote handelen,datde 

 beweeggrond vanonsen wil 0?2^r/^^)teregt 



kan 



ficut Kantlus iterum affirmnt , fed vere moralem , ex 

 ipfius Kantii principiis fupra (No. 5.) demonftravi- 

 mus. Dubitare ipfc adeovidetur, an lex posfit asfu- 

 im, cuitis caufa movens nulla alia fit, quam ut digni 

 fiamus felicitate, quamquam nlio loco illam legemnon 

 dari tantum perhibct, fed earn quoque fupremam efTe 

 dicit. 



?. Attamen illara ab alia fuprema diftinguit , quam ra- 

 tio practica vi tantum fua 9 qua valet voluntati nofiraeim- 

 perare^nobis prasscribere potest. jubet hac fua volun- 

 tatem commovendi facilitate, nos ita agere ut caufa 

 voluntatis noftras movens (maximc*) pro principle uni- 



ver-- 



