TWEEDE ANTWOORD OP DE VRAAGfi 



dat wy , Bonder aan dezelve te gehoorfcamentf 

 die Gelukzaligheid niet erlangen kunnen* 

 Daar nu, gelyk dc Hr. KANT meent, uit 

 die noodzaaklykheid., de rede in haarTheo- 

 retiscli gebruik, befluit, dat er noodwen- 

 dig eenftelzel der deugd moet zyn,het wel- 

 ke met dat der Gelukzaligheid onaffcheid- 

 baar verbonden is ; zo leid de rede de laat- 

 fte noodzaaklykheid alleenlyk afuitde eer- 

 fte. Want indien er zodanig een fyilema 

 niet was, zoudeookeen Gelukzaligheid on- 

 verkrygbaar zyn, en de door hem voorge- 

 draagen zedelyke wetten , zouden voorlou- 

 tere hersfenfchimmen moeten gehouden 

 worden (zie eerfte deelcNo.i50 Dan, wyl 

 de Theoretifche reden, aan welke hy alle 

 vermogen cm iets te weeten van zaaken die 

 in de zihnen vallen, ontzegd heeft^daarom- 



trent 



a nobis non potest obtineri. Quiim igitur, ut Kan- 

 this putat , ex ilia necesfitate ratio in theoretico ftio 

 ufu colligit, ncceffc eflc, ut detur fyftema virtutis, 

 quod cum iylleniate fclicitatis indiflblubili coniunchim 

 eft' vhiculo ., hanc pofteriorem neceflitatem ex ilia fupe- 

 liore ratio tantum elicit , quia fi eius gciieris fyftema 

 jion darettir, ncc felicitas poflet obtineri et leges illte 9 

 quas tulit, mofale^ pro inanibus mentis iigmends es- 

 fent putandce (No. 15.) Quoniam atiteiii ratio thco- 

 rctica , ciii vim de rebus in fenfus non incurrentibtis 

 quicqiiam fciendi dctraxit omnem , de ilia re nihil po- 

 test decernere, igitur etiam id fyftema in idea jniracra- 

 tionis confiftcrc opinatur , quod quidem fperamus ? an 



ve- 



