OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 169 



letten. Waaromtrent hy ook beweert, dat 

 de reden niet in ftaat zy om met zekerheid 

 te begrypen, of dac nauwkeurige verband 

 van deugd en gelukzaligheid, door den na- 

 tuurlyken loop der dingen te wege kan 

 werden gebragt, dan niet. Zie hier de Heer 

 KANTS eigene belydenis: welke 20 hy de- 

 zelveniet voor geveinsd en valschdurft ver- 

 kharen, hy ontkennen moet, dat de Prao 

 tifche reden hec aanweezen van God nood- 

 we dig eifche, alzo hy niet bepaalenkan, 

 of er eene waereld beftaa, in welke wy door 

 de betrachting der deugd, de aan ftaar ge- 

 evenredigde gelukzaligheid erlangen zullen 

 van den natuurlijken loop der dingen of dat 

 dezelve flegts door God den fchepper der 

 Natuur kunne bewerkt word en. Dan 5 daar 

 de Heer KANT zelve zegc: Dat het twyfe- 



lach- 



los dirigamus. Quocirca etiam affirmat , rationem es% 

 fe ineptam, ut, num ilia accurata et congruens vir- 

 tutis et felicitatis connexio a natural! rerum curfuefli- 

 cipoffit, anne, certo iciat. En hie ipfain Kantii 

 confesfionem , quam nifi audeat dicere fiinulatam at- 

 que falfam eiTe, inficiari debet, a ratione pradlica ne- 

 ceffario poftulari , ut fit Deus, quoniam ilia nequit 

 determinare, num ut mundus exfitlat , in quo virtu- 

 turn iludio olim felicitatem illi respondentem confeque- 

 rnur, a natural! rerum curfu , an a nutnine fupremo, 

 univerfaj naturas conditore , tantum effici queat. Quum 

 vero duobus illis propofitis utrum fit verius, in 

 utramque partcm deliberari pofTe , ipfe Kantius d^- 



M 4 cat 



