136 TWEEDE ANTWOORD OP DE VRAAGE 







welke zodanig gefteld zyn zal , dat de,deugd- 

 fcaamfte de gelukkigfte zy. Maar weeten 

 wy daaruit met zekerheid , dat die geeisch- 

 te waereld ons zal te beurte vallen? Wie 

 tog is zo ligtgeloovig , dat hy , om dat de 

 redenzulkseischt ,hetzelve voor eene afge- 

 daane waarheid houdt? zy eifcht cindlyk, 

 dat wy een , van de geheele natuur der din- 

 gen ganfchlyk onderfcheiden , opperwezen 

 onderftellen , het welke echter de voor- 

 naameoorzaak is, waaruit de nauwkeurig- 

 lie overeenkomst der deugd met de geluk- 

 zaligheid, voortkomt. Doch ik vraag al 

 weder, met welk recht en uitflag zy dit eischt? 

 d'Hr. KANT zal hier op antwoorden : 

 Dat dit geeischt wordt^ om dat , zonder 

 dat opperweezen aan te neernen,de Geluk- 

 fcaligheid niet kan verkreegen worden^, en 

 dus de zedelyke Wetten, welke de Prac- 



ti- 



licisfiraus. Num autem , quia ppfliilatur enm nobis 

 certiffime inftarc icimus? Quis ell ita credulus , ut 

 propterea., quia ratio id poftulat, illius fibi explora- 

 tam habeat veritatem. Poflulat tandem, ut numen 

 aliquod iiipremum efle flatuamus, ab univerfa rerum 

 natura penitus divcrfum, illius autem caufam princi- 

 peoi, a quo cxncftisfima virtutis cum felicitate conve- 

 nichtia proikiscirur, fed quonam fuo iure id poflulat, 

 quo cvcntu, iterum fciscitor. Respondebit Kantlus , 

 id pollulari, quia, nifi numen illud admittitur, felici- 

 citas non potest impetrari, & fie leges morales; quas 

 ratio pxaccica vi fua nativa, voluntatem hominum ex- 

 cicandi, prxcipit, inanibus iugenii acc.enfendae fnnt 



