OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 141 



dat eene naar waarheid begeerige ziel niet 

 nalaaten kan in dezelve te berusten , ten zy 

 hem de Theoretifche reden te hulpe kome, 

 die reden naamlyk , welke hy meent bewee- 

 zen te hebben , zoo onmagtig te zyn , dat zy, 

 buitendedingen,die doordezinnen begfee- 

 pen worden, niets weeten noch betoogett 

 kan. 



Uit al dat geene, het welke, uit de bo- 

 vengemelde boeken van dezen Wy sgeer , 

 door my getrouwlyk aangehaaldis, en uic 

 het geene ik tot onderzoek van hetzelve heb 

 bygevoegd, meene ik niet zonder grond te 

 mogen befluiten, dat de beginfelen , op wel- 

 ke dat zedelyk bewys , door welk alieen 

 hy meent , dat Gods aanweezen genoegzaam 

 kunne beweezen worden, onzcker en san 

 menigvuldigezwaarigheden onderhevig zyn, 



de- 



auida non poslitnon in illis acquiescere , nifi opcm il- 

 li ferat ratio theoretica, quam adeo imbecillam efTe, 

 fibi probafle videtur Kantlus ? ut praster ilia, quae per- 

 cipiunturfenfibus, nil queat fcire,nilque demonftrare. 



Ex omnibus iis, qua^ ex huius philofophi libris, 

 quos fupra nominavi 9 a me fidclitcr excerpta funt , 

 atque ex iis, qu ad ilia examinanda adieci, in apri- 

 co pofitum efle ? non temere mihi videor arbitrari , 

 principia, quibus fubnititur argumentum illud morale, 

 quofolo, DeumefTe, fatis evinci pofle affirmat, es- 

 fe incerta difficultatibusque implicita innumeris 9 qure 



ope 



