TWEEDE ANTWOORD OP DE VRAAGE 



dewelke noch door de Theoretifche noch 

 doordePraftifche reden kunnenuitden weg 

 geruimd worden. Ditzal een ieder, zo ik 

 my niet bedriege, duidlykzjen. 



Dan laatcnwy toeftemmen, dat zc van 

 dat gewigtzyn het welke hy hun toefchryft, 

 dan meen ik echtcr het myn pligt te zyn , te 

 bewyzen-, dat demanier van befluitcn, wel- 

 ke hy gebruiktheeit, niet kan goedgekeurd 

 worden. Wanneer deze fchrandere man be- 

 merkte , dat die hoogfte zedelyke Wet, wel- 

 ke de Praftifche red en door haare krachtom 

 den wil te bepaalen,zijns oordeels , geeft (2) , 

 niet aan zyn oogrnerk beantwoordde, en dc 

 Pradifche reden, uit dien hoofde niet nood- 

 zaaklyk eislchen konde, dat wy het aan- 

 weezen van God moesten erkennen, heeft 



hy 



ope rationis, five prafticse, five theoretics neqtieunt 

 fuperari , qui non videat , efle cenfeo neminem. 



Verum enim vero conccdamus , iis pondus inefle, 

 quod illis asfignat, tamen concludendi modun: , quo 

 ufus eft, probari non pofle, ut demonftrem, mearum 

 partium efle judico. 



/ 

 Supremam legem moralem, qnam ratio practica vi 



fua voluntatem determinandi,i]io iudice , fert (No 2.) 

 quum fcopo fuo non cife accommodatam , nee ob il- 

 lam poffe rationem practicam neceflario poftulare, ut 

 Deum efle affirmemus , vir acutisfimus videret, aliam 



le* 



