OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 151 



beeld hebben : Dat hunne Pra&ifche reden , 

 nuts-halveeischte, dat zy het aanweezen 

 geener Godheid geloofden. Wy zien der- 

 halven, dac de Praftifche reden van de 

 waarheid kan afdwaalen, wanneer zy zig 

 het recht aanmaatigd , door een zoo zwak 

 bewys te beflisfchen , wat al of niet zy. Dan 

 de Heer KANT fchynt, naar het my voor- 

 komt, daar op aan te dringen, datdePrac- 

 tifche reden het aanweezen van God, ver- 

 eischt,om dat, indien hy niet beflaat,wy 

 de gezogte Gelukzaligheid , niet erlangen 

 kunnen. Doch dit ook blykt niet klaar 

 genoeg, want dat geen geeischte nood- 

 zaaklyk is , ten zy het zeive het eenige 

 is het welketer verkryging van het laatile 

 oogmerk, aangenomen wordt, leert ons, 

 eene flegts eenigzinsgeoeffende reden. Dan 

 indien iemand meent overtuigd te zyn, dat 



de 



tione fua praftica ob utilitatem postulari, nc Deum 

 opinarentur effe. Videmus ergo , longisiime a vero 

 pra^icam rationem pofle aberrare, fi ejus generis in- 

 firmo argumento , quid fit aut non fit, decernendi ius 

 flbi arrogat. Verum euim vero id urgere mihi vide- 

 tur Kantlus , quod a rationepractica neceffario postu- 

 letur, utDeusfit, quia, nifi fit, felicitatem, quam 

 expetimus, non posfimus obtinere. At ne hoc qui- 

 dem fatis elucet. Nam necesfarium non efle poftula- 

 tum , nifi unicum fit, quod ob fcopum ultknum As- 

 fumitur ; ratio paullispcr modo exculta nos docet. Si 

 quis autem fibi perfuafum hab^at, mundum ita eiTc 



L 3 in- 



