OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 153 



maar door haare Natuurlyke krachten , zoo- 

 daniggefteldzy, dat wy eindlyk naa ver- 

 fcheiclene omkeeringen van zaaken, door 

 bctrachting dcr deugd^ tot de hoogfte Gc- 

 lukzaligheid gebragt worden. Uit dit alles 

 blykt ten overvloede^ dat het geeischte, 

 waar door d'Hr. KANT tracht het aanwezen 

 van God te bewyzen, niet moet gehouden 

 worden voor het eenige , gevolglijk ook niet 

 voor het noodzaaklyke bewys ; alzo de 

 Praftifche reden ook eisfchen kan , dat er 

 eene waereld zy , die door geene hoogfte 

 voorzienigheid der Godheidbeftierd wordt, 

 nochtans uit hoofde van haare innerlyke 

 kracht, zodanig gefteld zy, dat onzeziel, 

 uit den kerker des lichaams verlost , ten min- 

 ften naa veelvuldige omkeeringen, eindlyk, 

 naar maate zij de deugd betrachtheeft,ook 

 gelukzalig worden z;al Het fchynt derhal- 



ven, 



naturalibus fuis viribus ita conftitutus fit , quo 

 tandem post varias rerum converfiones virtutis Itu- 

 dio ad fummam ducamur falutem. Ex quibus fatis 

 faperque npparet, poftulatum , quo probare conten- 

 dic Kantius, Detim effe , non putari debere pro uni- 

 co , nee igitur pro neceiTario ? quoniam praftica ratio 

 etiam potest pofhilare , ut mundus fit, qui, quamvis 

 a nulla fupremi numinis providentia regatur^ taraea 

 ob internam fuam vim iia fit comparatus , ut animus, 

 pofter, liberatus a corporis carcere, post plurimas 

 faltem rerum cvolutioncs tandem, ut eft virtutis fludio- 

 j ita fiat etiam beatiffimus. Jtaque videtur a 

 L 4 ?a 



