158 TWEEDE ANTVVOORD OP DE VRAAGE 



kan bezwaarlyk zeggen, of hy dit gedaan 

 hebbe in ernst , dan alleen om de fophisten 

 van zynen tyd te befpotten. Wanneer wy 

 het be wys , het welke de Heer K A N T , hec 

 zedelyke en waare noemt en waarop hy het 

 aanwezen van God grondt , een weinig nau w- 

 keuriger onderzoeken , dan zullen wy zeer 

 ligt begrypen, dat hetzelve, uit de theo- 

 retifche reden voortvloeit. En warmeer 

 ook, gelijk hy dikwerf beweert , de Pradti- 

 fche reden zoo veel kracht zoude hebben, 

 dat zy alleen den wilkonbepaalen, zoude zy 

 echter, daar alle onze neigingen geenszins 

 louden in aanmerking komen, flegts deze 

 wet geeven , waardoor wij verpligt worden , 

 zodanig te handelen, datwy dengrondon- 

 zer handelwy ze ( Maxime ) kunnen houden, 

 voor het beginzel der algemeqne Wetgec-. 

 ying, 



Dan, 



pofTe demonftrari. Num ferio 9 an ut fophistas fua; 

 irrideret , id fccerit , diiflu eft difficillimum. Argumen- 

 tum , quod Kant i us morale et unico verijm nominat, 

 quo effe iudicat Deum, fi paullo accurr.tius rimamur, 

 id maximara partem a ratioue theoretica proficis cifacil- 

 lime . intelligitur. Quod fi etiam , qucmadmodum 

 faepius confirmat, ratio pradtica tautam vim habcret, 

 qua voluntatem Tola determinarct , tamcn quum ad 

 nullos noftros reiptccrctur appetitus , tantum hanc 

 legem nobis ferret, qua obligaremur lie agere, ut 

 iioftra age ndicr: ufa (maxim e) pofTet a nobis haberipro 

 principio univerfalis legiflationis. 



Sed 



