OVER GODS AANWEEZEN, ENZ. 295 



2elve voorhanden is. Zodra men in 'teer 

 fte geval de waarneeming met de reden 

 verbindt, en in het tweede'smenfchen ze- 

 delyke natuur in aanmerking neemt , zo 

 doen zich wel is waar verfchillende, 1 maar 

 echter met minder genoegzaame gronden 

 op voor het wezenlyk aanzyn van beide 

 voorwerpen. In geen gcval echter benadee- 

 len .de befpiegelingen het pra&ikaal ge- 

 drag. In 'tgemeene leven werkt dat, wat 

 onmiddelyk met het gevoel vcrknocht is, 

 fteeds voort, terwyl men in de befpiege- 

 ling , 20 niet het aanweezen deezer voor- 

 ftellingen , althans derzelver gegrondheid in 

 twyfeltrekt. Het zedelyk bewys, zo als 

 het boven voorgedragen is, zai derhalven 

 de befchouwelyke reden nooit yoldoen, 



noch 



kein befriedigender tbeoretifcher Beweis fiir dasfel- 

 be da i^c. Sobald man aber im erftern Falle die Er- 

 fahruilg uait der Vernunft verbindet, und im zvveiten 

 die moralifche Natur des Menichen ervvagt , fo erge- 

 ben fich zvvar ande-re- aber doch nicht minder zuver* 

 liisfige Griinde fiir die Realitat beider Gegeuflande. 

 lu keinem Falle thun aber die fpekulationeri dem prak- 

 tifcheu Leben Eintrag. Im gemeinen Handeln wirkt 

 das, was unmittelbar mit dem Gefuhle verkniipt isr, 

 immer fort , wahrend dns man ,in der fpekulation 

 nocfa, wo nicht das Dafeyn diefer Vorftellungen doch 

 die Wahrheit derfelven bezweifelt. Der moralifche 

 Beweis, fo wie er oben aufgeftelk 1st, wird daher 

 fur die fpekulative. Vernunft nie befriedigend feyn, 



V 3 noch 



