De Schrijver bewijst niet te inin uit de briefwisfeling van HUIGENS 

 met VAN SCHOOTEN, die in de Boekerij der Leydfche Univerfiteit met 

 een aantal hoogstbelangrijke brieven van HUIGENS aanwezig is, doch 

 van welken fchat nimmer eenig openbaar gebruik is gemaakt geworden, 

 dat HUIGENS reeds in 1652 en dus zeventien jaren vroeger, zich op 

 het vinden dier regels had toegelegd; de/elve eenige jaren daarna en 

 wel reeds in 1654 had gevonden en bewezen. Van alle vvelke brieven, 

 tusfchen HUIGENS en VAN SCHOOTEN over dat onderwerp gewisfeld, ons 

 geacht Mcdelid naauwkeurige affchriftea aan de Klasfe heeft ter hand 

 gefteld. 



Hij toont verder aan , zoo uit gedrukte befcheiden , als uit gefchre- 

 vene aanteekeningen van HUIGENS, hoe die groote man, toen WRENN 

 en anderen in 1661 te Londen bezig waren, om op bevel des Genoot- 

 fchaps, proeven over de botfing der Ligcharaen te nemen, uit welke 

 zlj geen vast befluit wisten te trekken, daarbij tegenwoordig , uit zijne 

 theorie, die hij voor zich zelven had, doch tocn niet mededeelde, 

 alle de iiitkomften der proeven voorfpelde. Hoe hij eindelijk neveus 

 WALLIS en WRENN, in 1668 uitgenoodigd vverd , om eene Theorie over 

 dat onderwerp bekend te maken. Het befluit , dat HUIGENS verre de 

 eerfte uitvindef is van die rcgclcn , welke hij ruim vijftien jaren vroe- 

 ger, dan WRENN en WALLIS gevonden en bewezen had, is daaruit ligt 

 af te leiden. De Schrijver laat dus aan onzen onvergelijkelijken land- 

 genoot een regt wedervaren, dat hem tot nu toe betwist werd. 



De Schrijver laat het hier mede niet berusten, maar onderzoekt al 

 verder, wat er in de behandeling van dat onderwerp aan WRENN, wat 

 er aan WALLIS toekome , en tracht , niet tegenftaande zijne bewonde- 

 ring voor onzen Landgenoot, aan ieder dezer het zijne te la.ten weder- 

 varen. 



De ontwikkeling van deze gefchiedenis levert ten flotte een duidelijk 

 fcewijs op, hoezeer het te bejammeren valt, dat gefchiedfchrijvers der 



we- 



