C ro ) 



hcerfchappij ; de ondervinding van ons Land heeft het meermalen, en nu laatftelijk 

 op ecne duchtige wijze bevestigd. 



Wat de aangeborenc neiging en fteeds heerfchende drift voor al wat grootsch en 

 edcl is, de rustelooze pogingen tot het bcvorderen van Wetenfchap en Kunst heb- 

 ben toegebragt, om deze liefde voor het Vaderland onverdoofbaar levendig te hou- 

 den, zal ik voor eene Vergadering als deze, niet behoeven te ontwikkelen. 



Het fchijnt zich' intusfchen met deze opmcrking moeijelijk te vereenigen, dat de 

 Keizer der Franfchen, bij het in beflag nemen dezer Landen, het Inftituut van We- 

 tenfchappen, Letterkunde en Schoonc Kunlten niet alleen bevestigde, maar door eene 

 jaarlijkfche gift van 20,000 franken waarborgde voor deszelfs ondergang; dat des- 

 zelfs Tweede Klasfe, werkzaam aan de handhaving en befchaving der Nederlandfche 

 taal, onverminkt gelaten en aldus eene verecniging van Geleerden behouden werd, 

 wcinig ftrookende met het vermoedelijk oogmerk des Overheerfchers. Welke gevol- 

 gen zulks welligt in de toekomst zoude gehad hebbcn , kan uit de ondervinding van 

 llechts drie jaren met moeite worden opgemaakt. 



Het Inftituut ging intusfchen, dat alle andcre inrigtingcn van Nederlandfchen oor- 

 . fprong meer of min gefchokt of wel geheel vernictigd werden , rustig voort in zijne 

 werkzaamheden ; elke Klasfe beijverde zich om te voldoen aan hare verpligtingen , en , 

 zoo de Eerfte Klasfe daarvan de mceste opcnlijke blijken heeft gegeven , eigent zij zich 

 daarom geene hoogere verdienften toe, maar acht zulks alleen te moeten afleiden nit 

 de grootere verfcheidcnheid van gcleerde oefeningen, waarvoor de takken van Weten- 

 fchap vatbaar zijn, die aan hare zorg werden toevcrtrouwd. 



Het is van deze oefeningen en werkzaamheden , dat ik U , geachte Vergadering ! 

 thans rekenfchap moet afleggen. En zie daar mij op eens gebragt in eenen ftaat van 

 groote verlcgenheid : niet, dat ik vermeen te zullen te kort fchieten in mijne verant- 

 woording, zoo ik alle posten vermelden konde; maar de uienigte van ftof wekt 

 in mij eene billijke vrees voor vcrvvarring , of wel voor eene langwijligheid , die wei- 

 nig gefchikt zoudc zijn om bclang te vvekken, of de aandacht gaande te houden. 

 Waarom dan niet het voetfpoor gevolgd van uwe voorgangers in de Tweede cnVier- 

 de Klasfe, welke in een fraai uitgewerkt verflag, bij gdcgcnheden als deze, een be- 

 knopt verhaal leverden van hetgecn federt ncgen jaren door haar aangevangen of ver- 

 Tigt is ? Ware mij zulks mogelijk , hoe gaarne zoude ik aan dezen mijnen eigen 

 -wensch voldoen. 



Doch zoo men in aanmerking necmt , hetgecn ik zoo even reeds heb aangevoerd , 



dat 



