C ii ) 



hoe aangenaam hct voor ons Publiek zij, dat ev onder onzc Geleer- 

 den in de bedoekle vakken , gevonden worden , die ook dezcn rocm 

 niet verfmaden , en daar door in der daad dubbele verdienfte vcnverven ; 



crkenuen wij,, aan den andcren kant, dat verfchillende omftandighc- 

 den raoeten medewerken, om dit mogelijk te maken: wachten wij ons, 

 van alien te cifchen, wat fommigen ons geven: en veroorloven wij ons 

 tlthans geen ongunftig oordeel, over Geleerden , met wier vak of open- 

 bare betrekking de Wclfprekendheid in geen onmiddcllijk verband ftaat, 



wanneer zLj weigeren, om, zonder ftellige verpligting, in het openbaar 

 te fpreken. 



Deze waarfchuwing , Medeleden ! zoude ove.rtollig en ongepast zijn , 

 200 niet, onder onze thans aanwezige toehoorders , welligt deze of gene 

 ware , gewoon om zoo te oordeelen , en het denkbeeld van bondige 

 geleerdheid niet vvctende af te fchcidea van dat van openbare mondo 

 linge mededeeling. 



Maar ook juist daarom zult gij het niet ondoehnatig vinden, dat ik, 

 in eene Openbare Vergadering , bij dit onderwerp cen weinig ftil fta , 

 en als het ware de zaak van fommjg&n onzer, hoe zeer daar toe on- 

 geroepen , bepleite. 



Niemand, Mijnc Heeren! kan opregter hnlde bewijzen aan ware 

 Welfprekendheid , dan ik,die alleen door Uwen ftelligen wil thans eene 

 plaats bekleede , van waar v66r mij zulke uitmuntende Mannen tot U 

 gefproken hebben, dat ik het mij nimmer vergeven zoude, zoo ik de- 

 zelve, anders dan fchoorvoctende , had bcklommen. 



Niemand, herzeg ik, kan opregter hulde bewijzen aan \vare Wel- 

 fprekendheid dan ik, maar niemand is tevens meer in de gelegcnheid, 

 dan een Lid dezer Klasfe , om zich te ovenuigen van het onderfcheid , 

 dat er is, tiisfchen weten en fpreken. 



Hier toch, meer dan bij ecnige onzer Zusterklasfen , is de vorm, de 

 voordragt, de taal, niets meer dan fchil, eu fchors, en bekleedfel 



B 2 eener 



