C 30 ) 



die verfchijnfel eenigzins ontwikkeld voor te dragen. Hij vend daartoe 

 de volgende : 



Veeljarigc ondervinding en opzcttelijk genomene proeven hebben ge- 

 leerd, dat bij .drooge jaargetijden de gewasfen den grond aanmerkelijk 

 meer uitmergelen , dan bij voclitige , of wanneer afwisfelend het aardrijk 

 en de planten door regen gedrenkt worden. 



De gewasfen moestcn dan bij de buitengewone droogte van 1819 den 

 grond van veel vruchtbaarheid bcrooven , en de weder op den omge- 

 ploegden ftoppel gezaaid vvordende gewasfen verkregen eenen flechten, 

 minder vruchtbaren bodem. 



Doch nict alleen op ftoppellanden , maar ook op braakgronden 

 ondervond men dezclfde late ontkieming en tragen groei. Hier nu kan 

 de zoo even bijgebragte oorzaak geene plaats gehad hebben; het ver- 

 fcliijnfcl zelfs baarde te meer verwondering , daar de zomer, gelijk men 

 meende , voor hel braken of zomervalken zoo uitmuntend gefchikt was 

 geweest en de grond veelvuldige malen omgezet en wel fchoon gemaakt 

 had kunnen worden. 



De dampkringsftoffen brengen ongetwijfeld de meeste vrnchtbaarheid 

 in den grond; maar een drooge grond, welke ook deszelfs beftanddee- 

 len mogen zijn, is geheel onvatbaar voor derzelver invloed. Kalk, klei, 

 en vooral humusgrond nemen in eenen vochtigen ftaat veel zuurftof op 

 gelijk VON HUMBOLDT door opzettelijke proeven heeft bewezen; maar 

 de grond doet zulks niet in een droogen ftaat. 



Voor ontkieming en aanvankelijken groei is de zuurftof een noodza- 

 kelijk vereischte. Zij hebben te fpoediger en veelvuldiger plaats, naar 

 mate dezelve meer aanwezig is , hetzij als prikkel werkende , hetzij ter 

 voortbrcnging van koolftofzuur bijdragende; en door deze waarheid 

 verklaart zich het verfchijnfel gemakkelijk. 



Immers de grond was gedurcnde den zomer van 1819 meestal in eenen 

 zoo'droogen ftaat, dat , bij ploegeu en eggen , ftofwolken oprezen. Men 



werk- 



