C 38 ) 



nieen en gunftig, het kind minder vervallen. Het nam de borst det 

 minne, die het tot nu toe had geweigerd, vvederom met graagte, en 

 flicp daarop gerust. Van dien tijd af ging het voort in beterfchap , de 

 roode vlekken vcrdvvenen geregeld, de opperhuid fchilferde af, en het 

 kind herilelde volkomen. 



Eerst toen vernam de Heer VERBEECK, dat het kindjc, vvaarvan de 

 koepokftof tcr inenting voor dit voorvverp was genomen , op den 

 tvvaalfden dag der uitbotting door gelijke toevallen was bezocht geweest, 

 en dat deze op dezelfde wijze , na eenige dagcn van zorg , geweken 

 waren. 



Deze laat bekomene inlichting veroorzaakte hem veel bekommering 

 voor het knaapje , hetgeen htj met koepokftof van het zoo even ver- 

 meld lijdertje had ingeent, te nicer nog, daar hij, geen vermoeden op 

 cenig kvvaad hebbende , ook van dezen tweeden wederom op een paar 

 jongc kinderen de koepokftof had overgebragt. 



De loop der verfchijnfelen ging ondertusfchen geregeld bij het knaapje , 

 dat met de ft of van het eerstvermelde kind was ingeent, totdat zich 

 op den twaalfden dag eene hevige koorts opdced, de ontfteking op 

 den ingeenten arm zeer vurig werd , zich -van den fchouder uitftrek- 

 kende tot aan den elleboog, terwijl het aangezigt en gelieele ligchaam 

 met uitgebreide en onregelmatige roode vlekken bedekt raakten. 



Het gehecle geftel leed zeer veel onder deze toevallen; er kwamen 

 verfchijnfelen op, die voor het leven van het knaapje deden vreezen, 

 een der uitgcbotte koepokken geraakte in verzwering en ontlastte eene 

 beduidendc hoevecllicid etter; er vormde zich op denzelfden arm nog 

 eene verzwering, die men genoodzaakt was te openen. Eindelijk nog- 

 tans was men gelukkig genoeg, om, onder gepaste behandeling, ook 

 dit kind te behouden. 



Nu fchoot dan nog het laatfte ingecute paar kinderen ter nadere 

 opmerking over. Bij een dezer, zijnde een raeisje, deed zich geen 



en- 



